Toen God ons thuisbracht…

Wat beleven de laatste christenen in Gaza? Hoe doorstaan ze het oorlogsgeweld? Wie bekommert zich om hen? Het boek Licht in het puin is een getuigenis van pater Gabriël Romanelli. Standvastig staat hij naast zijn parochianen volgens het adagium primum vivere, eerst leven. Barbara Mertens las de getuigenis en deelt haar leeservaring.

Vorig jaar stond een aantal mensen te demonsteren bij de ingang van Opwekking, de jaarlijkse Pinksterconferentie van de gelijknamige stichting. Met het uitgangspunt ‘Praat over Palestina’ was Kairos-Sabeel Nederland, een organisatie die Palestijnse bevrijdingstheologie bekendheid wil geven in Nederland (en waarvan ik covoorzitter ben), namelijk niet welkom bij Opwekking. De stichting Opwekking zei ‘niet politiek’ te willen zijn. Christenen voor Israël was wél welkom. Op het terrein zwaait bovendien, naast de blauwwitte Opwekkingsvlag en de Nederlandse vlag, ook steevast de Israëlische. In een tamelijk vage tekst op de site van de stichting (die spreekt van ‘vlag met de Davidsster’) staat dat het om ‘theologische erkenning gaat’, niet om ‘politieke beoordeling’. Nu wordt christelijke steun aan de staat Israël vaak gepresenteerd als apolitiek, want die zou simpelweg theologisch zijn.

De evangeliën behoren tot de meest gelezen en verkondigde teksten binnen de christelijke traditie. Tegelijkertijd roept hun veelstemmigheid vragen op: hoe verhouden deze teksten zich tot elkaar, wat wilden zij in hun eigen tijd teweegbrengen, en hoe klinkt hun boodschap vandaag?