Van aangezicht tot aangezicht

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. November is de maand van het herdenken van de overledene, de laatste zondag van het kerkelijke jaar, de zondag Christus Koning. En daarmee van verlangen naar Gods eeuwig Rijk, het nieuwe Jeruzalem.

Op dit werk Het nieuwe Jeruzalem van de Amerikaanse kunstenares Tanja Butler bevinden we ons in een soort binnenhof. De linkerkant van het schilderij maakt gebruik van veel kleur, de rechterkant is overwegend wit. De scheidslijn tussen links en rechts wordt gevormd door een man, die in gesprek is met een vrouw. Achter de vrouw staan nog meer mensen in de rij om deze man te ontmoeten. Wie is deze man in het midden van het schilderij?

Het lijkt me dat het Jezus is – een onopvallende kleine nimbus rond zijn achterhoofd lijkt dit te bevestigen. De ontmoeting van de vrouw met Jezus staat centraal in dit werk. Jezus buigt zich naar de vrouw toe. Ze hebben elkaars handen stevig vastgegrepen. We kunnen Jezus’ gezicht niet zien, maar wel de reactie, die hij oproept op het gezicht van de vrouw. Haar gelaat lijkt vooral uit te stralen hoe bijzonder en kostbaar deze ontmoeting voor haar is, alsof ze er lang naar heeft uitgekeken. Zoals Psalm 42:3 zegt: ‘Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God, wanneer mag ik nader komen en Gods gelaat aanschouwen?’ 

Hoe bijzonder en kostbaar is deze ontmoeting voor haar

Een wereld van liefde en licht

Achter Jezus bevindt zich een lichte wereld, hij vormt als het ware de deur. Hierin bevinden zich mensen in witte gewaden die samen in gesprek zijn. Hun gezichten zijn ongedefinieerd, al hebben ze wel ieder een eigen kleur. Het is een wereld, die vredigheid en rust ademt, waar men in volle aandacht voor elkaar tezamen is.

Jezus staat ons bij onze dood op te wachten om de deur te openen naar het leven zoals hij het altijd al voor ons bedoeld had. Het mooie van dit schilderij vind ik, dat het ons een beeld aanreikt voor dit toekomstige moment. Het is een beeld, dat ik wil vasthouden. Net als woorden kunnen we het met ons meedragen en kan het ons steeds weer voeden. Het maakt de liefde van Jezus concreet voor ons. We kunnen hem in de liefdevolle ogen kijken, zijn handen vastpakken en weten dat hij met ons is in onze angst voor de dood.