Vergaderopening: Gaven delen wereldwijd – Romeinen 15:26

Kerntekst

‘Want Macedonië en Acháje hebben goedgevonden een handreiking te doen aan de armen onder de heiligen te Jeruzalem.’
Romeinen 15:26

Schriftlezing

Romeinen 15:25-33; 2 Korintiërs 8:1-15

Uitleg

Het is 57 na Christus en er is nood onder de christenen in Jeruzalem. Door omstandigheden zijn de oogsten mislukt en er is een grote hongersnood. Tot verdriet van velen is er ook nog sprake van werkloosheid. De christelijke gemeente gaat door een diep dal. Jeruzalem, de moedergemeente. Vanuit deze gemeente werd het evangelie de wereld in gezonden. Tot ver in de heidenwereld. Ook in de gebieden van Macedonië en Acháje (het huidige Griekenland) werden kleine gemeenten gesticht. Er is sprake van grote blijdschap en dankbaarheid. Harten van mensen stromen over van geluk. De boodschap van het heil in Christus maakt pas werkelijk vrij, maar ook mededeelzaam. De apostel Paulus ontgaat de nood in Jeruzalem niet. Hij is bewogen over de gemeente. Het noopt hem tot het organiseren van een collecte. Hij roept dan de gemeenten van Macedonië en Acháje op tot het brengen van een offer.

Waarom juist zij? Omdat zij vanuit Jeruzalem het evangelie hadden ontvangen. Vanwege dàt feit nu, roept Paulus hen op wederkerig hun materiële gaven te delen met de broeders en zusters in Jeruzalem. In dankbare gehoorzaamheid iets terug te doen. Handreiking doen is meer dan geld geven alleen. Het gaat vooral om betrokkenheid, van elkaar op de hoogte zijn en voorbede doen voor elkaar. Het is samen de gemeenschap beoefenen. Het is je inleven in de situatie van de ander. Dat kan pas werkelijk als je een goede relatie hebt met elkaar.

Het geheim van delen is, dat je eerst ontvangen hebt. Woord en Daad zijn niet los verkrijgbaar, maar horen bij elkaar (dabar). Het Woord van God moet gehoord en gedaan worden! De christenen in Macedonië en Acháje zijn zo dankbaar voor het uit Jeruzalem ontvangen Woord, dat zij van het weinige dat ze hebben toch veel kunnen geven! Het is de apostel Paulus zelf, die hoogst persoonlijk deze gaven in Jeruzalem brengt.

Hij wil dan tevens de gemeente bemoedigen en op de hoogte gesteld worden van haar situatie. Zo is het vandaag de dag nog. Kerken over de hele wereld mogen elkaar ontmoeten en bemoedigen en hun rijkdom aan gaven delen in een wederkerige relatie.

Overweging

Velen onder ons herinneren zich de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 als een angstige nacht. Het was noodweer. Een orkaan raasde over Nederland. Een onheilspellende boodschap klonk boven het geraas van de storm uit. Er bleek geen houden meer aan. Dijken braken door vanwege de zware storm en springvloed in Zeeland en op de Zuid-Hollandse eilanden.

Het wassende water overspoelde dorpen en boerderijen en overviel velen. Jongeren en ouderen kwamen om in de kolkende watermassa. Toen de storm was uitgeraasd bleken bijna 2000 mensen te zijn verdronken en ontelbaar veel vee omgekomen. Vanuit alle delen van de wereld werd hulp geboden door verschillende organisaties. Met name door de interkerkelijke hulpverlening van de Wereldraad van Kerken in Genève werden kerkelijke gemeenten geholpen met geld en goederen.

Een vorm van werelddiaconaat, hoewel die naam toen nog niet bestond. Maar de gaven werden wereldwijd gedeeld ten behoeve van ons. Dit alles was voor de synode van de Nederlandse Hervormde Kerk aanleiding om voortaan de eerste zondag in februari te bestemmen als de zondag van het werelddiaconaat. Niet alleen als een herinnering aan het gebeurde van toen, maar veel meer opdat wij onze verantwoordelijkheid zouden verstaan ten opzichte van mensen in nood waar ook ter wereld. Daarom werelddiaconaat!

Gebed

Samen bidden we het Onze Vader.

Ter bezinning

Gaven delen wereldwijd.
(deze tekst kan ook worden gezongen op de melodie van Gezang 252)

Wij willen gaven delen
met mensen wereldwijd.
Want delen wordt tot helen.
wanneer de ander lijdt.
De Heer heeft zich gegeven
en deelde onze nood.
Zo heelde Hij ons leven.
Hij is het levend brood.

Ver waren wij gaan dwalen,
de wijde wereld rond.
Maar ’t was slechts om te halen
en hebzucht was de grond.
Het rijk dat wij zo bouwden
hield in de tijd geen stand.
Wat wij als groots beschouwden
sloeg men ons uit de hand.

Meer dan wij konden dromen
geschiedt in onze tijd.
Er is een weg gekomen
van wederkerigheid.
Nu leren wij ontvangen;
zij geven van hun kant.
Geen strijd meer om belangen
zo komt Gods rijk tot stand.

(E. Hoogerwerf)