Vertragen om scherper te zien in een wereld vol meningen

We lijken in een tijd te leven waarin je overal iets van moet vinden, het liefst meteen. Of die mening ergens op gebaseerd is, is soms nog maar de vraag. Tegelijk voelt het alsof dat ook van ons verwacht wordt: dat we overal een uitgesproken standpunt over hebben. Maar helpt het ons echt verder, al die snelle oordelen? Of kan het ook anders?

In Slow looking geeft Frieda van de Geest daar een helder en hoopvol antwoord op. Ze nodigt je uit om het oordelen even uit te stellen en eerst echt te kijken: aandachtig, open en zonder direct conclusies te trekken. Dat klinkt simpel, maar blijkt in de praktijk verrassend lastig en juist daarom zo waardevol.

Wat dit boek voor mij sterk maakt, is de manier waarop Van de Geest haar verhaal opbouwt en verdiept. Ze combineert verschillende invalshoeken en werkt die gaandeweg verder uit. Zo neemt ze je mee in Bijbelse verhalen waarin kijken een diepere laag krijgt en legt ze verbindingen met inzichten uit de wetenschap en psychologie, bijvoorbeeld over hoe snel ons brein geneigd is om te labelen en een eerste indruk als waarheid te zien. Je merkt daarin ook haar achtergrond als journalist: ze zoomt uit, onderzoekt en belicht een onderwerp van meerdere kanten, waardoor het begrip slow looking steeds meer lagen krijgt. Dat maakt duidelijk dat slow looking niet alleen een geestelijke oefening is, maar ook raakt aan hoe wij als mensen in elkaar zitten.

Tegelijk blijft het niet bij inzicht alleen. Van de Geest reikt handvatten aan om zelf te oefenen: hoe vertraag je in een gesprek, hoe stel je je oordeel uit en hoe blijf je aanwezig bij wat je ziet, ook als dat ongemakkelijk is? Dat maakt het boek praktisch en toepasbaar, zonder dat het een strak stappenplan wordt. Haar schrijfstijl helpt daar enorm bij: helder, toegankelijk en persoonlijk, zonder oppervlakkig te worden.

Daarnaast gebruikt ze persoonlijke verhalen die het concreet maken. Situaties waarin iemand bewust langer blijft kijken naar een persoon of gebeurtenis en daardoor tot een ander inzicht komt, vaak milder, genuanceerder en minder zwart-wit. Juist die voorbeelden zorgen voor herkenning: zo snel ga ik dus ook. En zo anders zou het kunnen. Tegelijk gaat ze de lastige kant niet uit de weg. Want soms is het gewoon moeilijk om oordeelvrij te kijken, zeker als iemand iets doet wat schuurt. Juist door dat niet te vermijden maar te benoemen en te onderzoeken, krijgt het boek extra diepgang.

Wat voor mij de grootste kracht van dit boek is, zit in de actualiteit. In een tijd van polarisatie, waarin standpunten vaak hard tegenover elkaar staan, biedt Slow looking een ander perspectief. Geen nieuwe mening, maar een andere houding. Door anders te kijken ontstaat ruimte voor nuance, voor begrip en voor het verhaal van de ander. Dat kijken raakt sterk aan hoe Jezus zelf naar mensen keek: met aandacht, zonder direct oordeel, oog voor de mens achter het verhaal. Daarmee helpt dit boek om heel concreet invulling te geven aan wat het betekent om Hem te volgen in het hier en nu. Van de Geest laat zien dat die manier van kijken niet vrijblijvend is, maar daadwerkelijk verschil kan maken. Door je oordeel uit te stellen en echt aanwezig te zijn bij de ander, voeg je iets toe: zachtheid, aandacht, ruimte en licht. Daarmee is dit boek een mooie en logische opvolger van haar eerste boek Jij bent licht.

Slow looking is geen boek dat je even snel uitleest en weer weglegt. Het vraagt iets van je als lezer, maar geeft daar ook veel voor terug. Het helpt je om anders te kijken naar de ander, naar de wereld en naar jezelf. En als we dat iets vaker zouden doen, zou dat zomaar eens meer verschil maken dan welke mening dan ook.