Voor het goede doel
Bij Lucas 20,9-19
Bij Luuk en Sylvana in de klas zit een bijzonder meisje. Filippine heet ze. Filippine zit in een rolstoel. Filippine ontdekte op het internet een actie voor goede rolstoelen voor een ver land. De man die dat organiseerde, een zeker meneer George, woonde toevallig in hun stad. Ze vroeg aan de meester of ze er wat over mocht vertellen. Ze had een folder geprint van de actie. Op foto’s zag je kinderen op bedden die daar de hele dag lagen. Daar wilde Filippine wat aan doen. De kinderen in de klas wilden dat ook wel. Ze gingen klusjes doen. Luuk vroeg in de straat aan mensen of hij voor een euro auto’s mocht wassen voor het goede doel. En Sylvana bracht folders rond. En alle kinderen in de klas deden wat, zodat ze al snel een mooi bedrag hadden. Dat brachten ze naar meneer George, voor de nieuwe rolstoelen. Maar je raadt het al. Meneer George zorgde helemaal niet voor rolstoelen in een ver land, maar hield het geld voor zichzelf. Toen Filippine daar achter kwam, werd de hele klas woedend. Luuk ging gelijk naar het huis van meneer George. Maar hoe hij ook belde, klopte of riep, meneer George deed niet open. Daarna probeerde Sylvana het. Toen rukte hij de deur open en zwaaide met een stok. ’s Avonds probeerde de moeder van Luuk het nog eens. Nu had meneer George een valse hond bij zich.
De volgende dag hoorde ze, dat Filippine in het ziekenhuis lag. Ze had het zelf ook geprobeerd bij meneer George. Maar die had haar met rolstoel en al over de kop gegooid. Gelukkig is meneer George gearresteerd. Er is beslag gelegd op zijn geld en het bedrag voor de rolstoelen is eindelijk overgemaakt naar het verre land. Met Filippine gaat het nog niet zo best.
