Premium

Waar word jij blij van?

Verhaal

‘Hé, dat is vreemd.’ Lucas kijkt uit het venster van het huis van zijn ouders, het huis bij de poort van Jeruzalem. ‘Kom eens kijken!’ Hij wenkt naar zijn moeder, die druk in de weer is om allerlei ingrediënten al vast bij elkaar te doen voor de grote feestmaaltijd op het Pinksterfeest. Dat is over tien dagen al. Dan komen de ooms en tantes uit het buitenland bij hen in Jeruzalem logeren. Die komen overal vandaan. Uit Egypte en Rome en Damascus. Het wordt groot feest.
Maar nu legt de moeder van Lucas haar lepels even naast de potten en komt naar het raam. Ja, nu ziet ze het ook. ‘Dat zijn de vriendinnen en vrienden van Jezus,’ zegt ze. ‘Kijk, vooraan loopt warempel zijn eigen moeder. Arme vrouw, arme Maria. Haar zoon door de Romeinen doodgemaakt aan een kruis.’ Ze kijkt even naar haar eigen Lucas. Stel je voor. Ze huivert. ‘Hoe kan dat arme mensje dat allemaal aan.’
‘Raar hè?’ zegt Lucas. ‘Het lijken wel zombies. Kijk, het is net of ze achter iemand aan lopen. Maar er is niks te zien.’ Ze verdwijnen nu in de bocht van de weg naar Bethanië. Moeder gaat weer aan het werk. Ze stampt en roert in de potten.
Lucas ziet alles hier de stad in- en uitkomen. Ezels met pakken en zakken, kamelen met kleden en kisten.
Schreeuwende drijvers. Hij raakt niet uitgekeken en hangt uit het venster. En als de zon al laag staat valt zijn oog op een groep mensen die er aankomt. ‘Zijn dat niet diezelfde zombies van eerder op de middag? Kom eens kijken!’ Weer roept hij zijn moeder erbij. Inderdaad, het zijn dezelfde mensen. Maar het lijken geen zombies meer. Kijk, ze praten met elkaar en zingen. Het lijkt of ze nu heel goed weten wat ze willen. Ze kijken nu ook rond en zien Lucas met zijn moeder in het venster staan. Ze zwaaien vrolijk en roepen een groet, die Lucas door het straatrumoer niet kan verstaan. ‘Er moet wat met ze gebeurd zijn, daar buiten de stad,’ zegt zijn moeder. ‘Kijk eens hoe opgelucht ze lijken. Zelfs die arme Maria sloft niet meer en ze heeft zelfs een geheimzinnig glimlachje op haar gezicht. Het zal me benieuwen wat hierachter steekt!’