Premium

Veiligheid, bescherming, burcht, rots, schuilplaats

Geloofstaal & cultuurtaal'Het ergste is nog, dat je je niet meer veilig voelt in je eigen huis.' Een herkenbaar gevoel voor wie een inbraak heeft meegemaakt. Veiligheid in huis, op straat en in relaties is een eerste levensbehoefte. Mensen willen volgens hun eigen overtuiging kunnen leven, zonder bedreigd te worden door criminaliteit, terrorisme of oorlogsgeweld. Zij verlangen van overheid en politie dat die hun veiligheid garanderen.Specifiek voor christenen is, afgezien van de zorg voor bedreigde geloofsgenoten, de relatie die zij leggen tussen veiligheid en vertrouwen op God. Daarnaast gebruiken zij diverse aan de Bijbel ontleende beelden, zoals een burcht, rots

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld

None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Premium

Wraak is Gods zaak!

We vragen (rogare) God veel dingen. In de Bijbel wordt ook regelmatig gebeden om wraak. De connotatie van wraak is in onze samenleving negatief. De preek is vooral een aansporing ook te bidden om wraak. Want Gods wraak is anders dan menselijk wraak.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.

Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.