Aan het einde van een eredienst klinkt de zegen. Steeds vaker wordt ook om een zegen gevraagd voor een verre reis of uitzending. De zegen verbindt ons met God; het alledaagse wordt heilige ruimte.
Op vakantie ben je een ander mens. Even weg van de alledaagse beslommeringen sta je in de ruststand. Er is tijd voor re-creatie, herschepping. Er is tijd om na te denken over je identiteit en je bestemming. ‘Mens, waar ben je?’
Het eerste gebed in de oecumenisch-protestantse kerkdienst is het drempelgebed. Er wordt schuld beleden en om vergeving gevraagd. Iemand omschreef dat ooit als ‘voeten vegen’ voor de ontmoeting met het heilige.
God blaast levensadem in de neus van de eerste mens. Jezus blaast op de avond van de opstandingsdag over zijn leerlingen heen en zegt: ‘Ontvang (de) heilige Geest’.
Jezus wordt vaak voorgesteld als een zachtaardige man, vriendelijk begaan met wie het moeilijk hebben. Verhalen waarin Hij boos is of pijnlijk eerlijk zijn mening geeft, worden nauwelijks gelezen in de kerk. Vinden we ze ongemakkelijk?
Op de dag van zijn opstanding verschijnt Jezus in de avond aan zijn leerlingen. Thomas is er niet bij en kan het niet geloven. Hij wil eerst de wonden zien en voelen. Een week later verschijnt Jezus opnieuw. En Thomas ziet, voelt en gelooft.
Wijsheid komt met de jaren. Maar ouderdom komt ook met gebreken. Een kort verhaal over oud zijn, levensvreugde en waarde.
Kerst is de tijd van ‘vrede op aarde’. Het engelenkoor dat aan de herders in het veld verscheen, zong: ‘Eer aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor de mensen die Hij liefheeft’. Maar welke vrede bedoelen de engelen? En waar vinden we die in onze tijd?
In de kerk delen wij vreugde en verdriet. Ook wanneer wij onze overledenen gedenken, vinden we kracht in de gemeenschap. We staan niet alleen, maar zien elkaar en dragen elkaar met liefde. Zoals de Eeuwige ons dat leert. Hoe we dat vorm geven in een eredienst en wanneer – dat kan per kerk verschillen.
