In de oude stadsgevangenis van Rotterdam kwam ik een loodgieter tegen die graag een gesprek wilde. ‘Ik ben hier in de bajes twaalf kilo afgevallen, alsof ik van binnen word […]

Wie zelf een min of meer aangeharkt bestaan leidt, kan zich veroorloven mild te zijn over rommel. Het woord ‘rommelig’ alleen al heeft beslist een positieve bijklank. ‘Gezellig, die verhuisdozen in jullie kamer, kun je gebruiken als bijzettafeltje’, ‘Zo’n keurig kaarsrecht afgebakend gazonnetje, daar kan ik toch zo de kriebels van krijgen!’, ‘Echt een aangenaam chaotische man!’, ‘Ik voelde me meteen helemaal op mijn gemak tussen die stapels boeken overal.’ En dan wordt ook Albert Einstein weer eens gememoreerd, die zou hebben beweerd dat een opgeruimd bureau gelijk staat aan een lege geest. Let wel, de rommel wordt vergoelijkt, niet nagestreefd en wie zich herkent in dit register heeft vermoedelijk zijn eigen bureau wél opgeruimd.

Clara van Assisi (1194-1253) was achttien jaar toen ze zich aansloot bij Franciscus en zijn kleine groep broeders. Haar rijke leven verruilde ze voor strikte armoede en de weg van contemplatie. Tot op heden wordt de levenswijze van Clara en haar zusters voortgezet over de hele wereld.

Op 9 april 2020 is het 75 jaar geleden dat de Duitse theoloog Dietrich Bonhoeffer (1906 -1945) in concentratiekamp Flossenbürg werd terechtgesteld door het naziregime. Als iets kenmerkend is voor […]

Ik heb het nog even opgezocht: ik hoor bij de 33% van de Nederlandse leerkrachten die ergens in de zomervakantie droomt dat in het nieuwe schooljaar de klas de macht zal overnemen, dat dan zal blijken dat ik geen orde kan houden enzovoort.

Kerkvader Augustinus (354-430) bezingt de schoonheid van God. Maar hoe kan dat? Kunnen mensen iets van God merken? Is er iets in onze eigen ervaring van de omgang met God waardoor we al stamelend iets kunnen zeggen?

Wijsheid komt met de jaren. Maar ouderdom komt ook met gebreken. Een kort verhaal over oud zijn, levensvreugde en waarde.

Mijn onderburen ligt wat ooit de enorme eik uit de tuin hiernaast was. Hij is na behandeling met kettingzagen al bijna verworden tot haardhout en ‘biomassa’, alleen de vogels kunnen dat nog niet helemaal geloven. Die hangen rond in de berg kreupelhout, takjes en twijgen, keurig gescheiden van de dikke moten stam en de stapel dikkere takken. Daardoor heeft het geheel nog iets bomigs, maar het is net als met het lichaam van een overledene: het moet zo snel mogelijk de deur uit.

Verstoot mij niet, nu ik oud wordVerlaat mij niet nu mijn kracht bezwijkt (Psalm 71, 9). Zo kun je je soms voelen wanneer je schedel door je haren heen begint […]