In vele bijbelverhalen wordt verteld hoe mensen ervaren dat hun leven kantelt in aanwezigheid van God. Die is daarbij betrokken. Juist daardoor worden het momenten die ‘waar’ zijn, vol betekenis.

Elke reis kent een startpunt, een begin. Je vertrekt en gaat op weg: je trouwt, begint aan een nieuwe baan, krijgt een kind. Elke reis kent ook struikelblokken. Je huwelijk strandt, je wordt ontslagen, je kind wordt doodziek. Met onze wonden en littekens gaan we, struikelen we, staan we toch weer op, en gaan we verder.

Gaan! Niet stilstaan maar bewegen, op weg gaan. Meestal met een bepaald doel, soms op goed geluk.

Op verhaal komen: je krachten terugkrijgen, even uitblazen, meer bewegingsruimte ervaren. Dat kan op veel manieren: door te wandelen, te mediteren, te luieren, naar muziek te luisteren. Of met een verhaal.

Op bergen en heuvels werden vaak heiligdommen gebouwd. Als men de godheid wilde vereren, moest men de berg bestijgen. Men verhief zich dan boven het ‘platte’ alledaagse bestaan om bij […]

In het oude Israël werden veel wijsheden doorgegeven van vader op zoon en van moeder op dochter. In het bijbelboek Spreuken lezen we heel veel dergelijke uitspraken.

Zoals je kunt groeien in moed, kun je ook groeien in openheid. Anderen helpen ons daarbij; zij zijn ons tot voorbeeld. En er is een belangrijke voorwaarde voor echte openheid: dat we de ander en onszelf aanvaarden op het punt waar we zijn, zonder vooroordelen.

De zon heeft vermoedelijk tienduizenden jaren een goddelijke status genoten, tot een bijbelauteur haar door God zelf als een licht aan het uitspansel deed bevestigen. Vanaf dat vernederende moment heeft de tot hemellichaam teruggebrachte godheid een sterk wisselende carrière gehad. Eerst een lange poos als ordinaire lamp annex tijdwijzer, toen eeuwenlang gepromoveerd tot centrum van het universum en met haar warmte de bron van al het leven, en ten slotte een diepe val gemaakt als zomaar een ster tussen ontelbare sterren. En die warmte van de zon is óók niet meer zo gezien, door het broeikaseffect.

Door een goed gesprek kun je je ‘als nieuw’ voelen. Je gesprekspartner stelt vragen waardoor je aan het denken wordt gezet. Of hij vertelt je iets, en ineens valt het kwartje. Je kunt behoefte hebben aan zo’n gesprek dat je verder helpt. Dit is het geval bij Nicodemus.