Soms glipt een zaadje onopgemerkt uit de zak. Je merkt het niet eens. Maar jaren later blijkt precies dat zaadje uitgegroeid te zijn tot een hoge struik, waarin vogels nestelen.

Het bekendste gebed uit de christelijke traditie begint niet met ‘mijn Vader’, maar met ‘onze Vader’. Dit is opmerkelijk. Want ook als je het Onze Vader bidt als je alleen bent, plaats je je al biddend in een bredere gemeenschap van gelovigen.

Tekst: Bara van Pelt
Beeld: Rianne te winkel

In mijn studententijd, midden jaren 1980, ben ik met een vriend liftend naar Turkije gegaan. Dat was in veel opzichten een cultuurschok. Niet negatief, maar eerder vruchtbaar verrassend. Alles wat anders is, laat je nadenken over wat je altijd gewoon hebt gevonden. Je gaat met andere ogen kijken.

Wat maakt dat we iets grappig vinden? Dat het anders loopt dan we dachten. Een grap ontregelt ons. Vandaar dat sommigen aan Jezus denken als aan een clown: hij was een meester in omkeringen.

Willy Reimers-Rocourt (85) vertelt over haar vroege jeugd, haar man Otto die haar aanmoedigde zich te blijven ontwikkelen en haar vertrouwen in de toekomst.

In vele bijbelverhalen wordt verteld hoe mensen ervaren dat hun leven kantelt in aanwezigheid van God. Die is daarbij betrokken. Juist daardoor worden het momenten die ‘waar’ zijn, vol betekenis.

Elke reis kent een startpunt, een begin. Je vertrekt en gaat op weg: je trouwt, begint aan een nieuwe baan, krijgt een kind. Elke reis kent ook struikelblokken. Je huwelijk strandt, je wordt ontslagen, je kind wordt doodziek. Met onze wonden en littekens gaan we, struikelen we, staan we toch weer op, en gaan we verder.

Gaan! Niet stilstaan maar bewegen, op weg gaan. Meestal met een bepaald doel, soms op goed geluk.