Tekst: Bara van Pelt Beeld: Rianne te Winkel

Mozes en het volk zijn onderweg, en het beloofde land is nog niet in zicht. Wanneer het leiderschap zwaar begint te wegen, kiest Mozes zeventig oudsten, die een deel van zijn taken overnemen. God geeft hun dezelfde geest als Hij Mozes eerder gaf. Later rustte die geest ook op de profeet Ezra.

Kaarslicht doet iets met ons: het geeft houvast en hoop. In het leven van alledag, maar juist ook als het gaat om leven en dood, branden we kaarsen – omdat we geloven dat het licht sterker is dan de duisternis.

Hoe zit het toch met mensen? Aan de ene kant wil de mens zó graag vrij zijn om zich te ontwikkelen tot een uniek individu; helemaal zelf bepalen wat je denkt en wat je doet. Aan de andere kant blijft er de diepe behoefte aan geborgenheid en bij elkaar te horen.

De badge haak ik aan mijn broek. Het feloranje kaartje bevestig ik op mijn trui: ‘medewerker’. Zo wandel ik de gang van de ziekenhuispoli op. Present voor nu.

Vanuit de verte gezien, kan iemand eng en gevaarlijk lijken. Maar wie je in de ogen leert kijken, kan zomaar opeens je vriend worden. Folly Hemrica is straatpastor in Leiden […]

Stel: je bent gevlucht, omdat je in je land van herkomst niet kan zijn wie je werkelijk bent. Je vluchtte op zoek naar bescherming en vrijheid. Zo kwam je in Nederland in een asielprocedure. Maar ook hier ben je helaas niet altijd veilig.

‘Twee zielen, één gedachte’ wordt wel gezegd als twee mensen op hetzelfde moment hetzelfde idee krijgen. Dat kan ook met meer dan twee mensen gebeuren, zelfs met een hele vergadering. Zo werkt de Quakermethode van besluitvorming. Daarbij wordt gebruik gemaakt van stilte.

Toen ik nog in Sinterklaas geloofde was ik, (we schrijven begin jaren zeventig), niet erg met hem bezig. Geen bedplassen of anderszins grote ontroering in elk geval.