Bevallingen vinden thuis plaats, of in het ziekenhuis, of in een geboortecentrum – een beetje tussen thuis en ziekenhuis in. Voor alle baby’s willen we graag een kansrijke start. Hoe […]

Een nabij overlijden zet je leven op z’n kop. Maar de één rouwt heel anders dan de ander. Hoe krijgt het leven weer balans en perspectief?

Velen van ons doen de ervaring op het ouderlijk huis te moeten leegruimen na het overlijden van ouders. Levert dat niet een film-van-herinneringen op? Wat doet dat met ons? Hoe kijken we terug op onze ouders, op ‘toen’, op onszelf…?

De vreugde rond het geboortefeest van Kerst lijkt te wringen met het lijden in de wereld. Maar Jezus zal tijdens zijn leven zelf lijden aan het onrecht en oproepen tot mede-lijden.

We kennen allemaal het verhaal van de Emmaüsgangers uit Lucas 24. Maar heeft u het wel eens gelezen als het grondpatroon, hét voorbeeld van een goed pastoraal gesprek? Ter inleiding op de volgende ‘moeilijke vragen’ daarom eerst dit verhaal.

Iemand wordt opgenomen in een verpleeghuis. Er wordt door de verpleging gevraagd: ‘Wilt u praten? Zal ik een geestelijk verzorger sturen?’ Patiënt geeft aan gelovig te zijn en daar niets op tegen te hebben.

Nu eens niet over de ontkerkelijking in Nederland, maar over (nieuwe) megakerken. Waar komen die vandaan? Hoe zijn ze te herkennen? En zegt hun bestaan en groei iets over de toekomst in kerkelijk Nederland?

Wat doen geloof en God met mij, hoe is dat zichtbaar in mijn leven? Dat is steeds de vraag die in dit themanummer aan de orde is. In de bijzondere, intieme setting van het gebedspastoraat is dat niet anders. Twee pastores schrijven erover, met vreugde en verwondering over hoe mensen daarna verder gaan…

Som ze maar eens op, alle mensen met een beperking waar de Bijbel van vertelt..! Het zijn er heel wat, en heel verschillend. Valt er iets te zeggen over oorzaken en gevolgen? Over hoe die mensen zelf, maar ook de omstanders zo’n beperking beleven? Hoe verschilt de bijbeltijd met de onze, en wat zijn de overeenkomsten?