“Dit is óns feestje. Hijs de vlaggen!” N.T. Wright voert in zijn boek Verrast door Hoop een pleidooi voor het uitgebreider en uitbundiger vieren van Pasen. En dan niet alleen het Paasfeest zelf, maar voornamelijk de periode ná Pasen: de vijftigdagentijd. Aanstaande zondag, 14 maart, is het Laetare: halfvasten. Langzaam begint het kruis en bijbehorende opstanding dichterbij te komen; een stralend licht aan het eind van de lijdenstunnel. Het nieuwe leven ontwaakt langzaam, de knoppen verschijnen voorzichtig aan de bomen. Het bloeiende, het goede is om de hoek. Laetare: verheugt u!

Er zijn twee gezegdes over hoe vrede te bereiken. ‘Wie vrede wil moet zich op oorlog voorbereiden’ en ‘Wie vrede wil moet zich op vrede voorbereiden’. Terwijl de eerste visie probeert de tegenstander af te schrikken door met oorlog te dreigen, probeert de tweede visie met vredelievende handelingen de vrede te bereiken. Beide visies worden in het christendom verdedigd, laat Erik Sengers in zijn nieuwste bijdrage zien, dus wat is wijsheid, als het om vrede gaat?  

In de afgelopen maanden verschenen verschillende berichten in de media over het tekort aan theologen binnen de kerk. Zo schreef Koert van Bekkum op 21 maart in het ND: “In alle kerken dreigt een catastrofaal tekort […] Steeds minder jongeren studeren theologie of bereiden zich erop voor om Jezus in een ambt te dienen. Deze situatie is uiterst precair en er is dringend een ommekeer nodig.” Ook Gert de Kok en Mark de Jager uitten hun zorgen door op 18 maart in Trouw de noodbel de klinken. Ze sporen de PKN aan om hier meer aandacht aan te besteden door een roepingenzondag uit te roepen.

Ik neem deze weken als theoloog-blogger zo voor mijzelf de vrijheid om eens voorzichtig wat te bezinnen op publieke theologie: theologie die zich actief begeeft op het publieke terrein van sociale structuren, recht, politiek, wetenschap, enzomeer. Deze keer de vreemde gewaarwording dat maatschappelijke discussies steeds meer gekoppeld worden aan (groeps)identiteit. Dat wil zeggen: mensen verbinden hun persoonlijke maatschappelijke inbreng meer en meer met een pleidooi voor de erkenning van een bepaalde sociale groep.

Terwijl vrouwen zeker de helft van de bevolking vormen, wordt niet op alle plekken in organisaties aan hen een gelijkwaardige positie gegeven. Op de universiteit is dat nog steeds ingewikkeld, en in de katholieke kerk is een nog langere weg te gaan.

“Weet je wat mij misschien toch uiteindelijk irriteert in de christelijke theologie? De rol van genade. Dat er uiteindelijk altijd a get out of deal jail free card is.”

“Tijdens de jaarlijkse rommelmarkt van onze kerk, sta ik naast onze ‘telefooncel van hoop’ met mijn mond vol tanden. In plat Amsterdams krijg ik net te horen dat de kerk dood is: “Hoezo hoop?” Binnen enkele seconden schiet iedere denkbare gedachte door mijn hoofd, en al zou ik anders willen, uiteindelijk voel ik me er vrij hopeloos van. Is de kerk aan het sterven?”

Is het erg als je je verveelt in de kerk? Natuurlijk niet, zegt de een. Verveling stimuleert creativiteit en zorgt ervoor dat je in beweging komt, dat je dingen gaat aanpakken en veranderen. Een ander vindt verveling wél een probleem. Verveling zorgt ervoor dat je je niet echt betrokken voelt, dat je geestelijk uitcheckt en afstand neemt. In deze bijdrage zoek ik een antwoord op genoemde vraag vanuit een klinisch-godsdienstpsychologisch perspectief.

De ‘Stille Week’ was vorige week, politiek gezien, bijzonder luidruchtig. Opinieschrijvers, satiremakers en twitteraars pasten gebeurtenissen uit de evangeliën toe op het politieke gerommel en de formatiecrisis.