Sommige lezers openen een boek, bekijken de inhoudsopgave, lezen het begin en bladeren daarna door tot aan het slot. Zij willen weten hoe het verhaal afloopt of het betoog eindigt. Het loont om dat ook bij het boek Amos te doen. Het begint immers met grimmige beelden en harde woorden van een tegen Israël boze brullende JHWH (1:2–3:2). Die blijken zich in het hele geschrift onafgebroken door te zetten. Het is bijzonder interessant te kijken hoe het aan het einde met dit kwaad volhardende Israël afloopt. Het eindigt met nauwelijks te geloven mooie en euforische beelden (9:11-15)! Kan of moet Amos nu gekwalificeerd worden als een onheils- of een heilsprofeet?

In dit artikel gaat Peter J. Tomson uit van het besef dat het Nieuwe Testament enerzijds uit joodse bronnen is voortgekomen, maar anderzijds reeds hier en daar sporen vertoont van de breuk tussen jodendom en christendom die zich in de loop van de tweede eeuw gaat aftekenen. Ook gaat hij ervan uit dat dit geen puur theologische kwestie is, maar een vraag die we evenzeer historisch als theologisch moeten benaderen.

In zijn Overwegingen (Pensées) uit 1670 geeft de wiskundige, filosoof en theoloog Blaise Pascal een analyse van waar de problemen uit het menselijk leven volgens hem vandaan komen: ‘Al de ellende van mensen komt voort uit één oorzaak, namelijk deze: dat zij niet in staat zijn rustig in een kamer te blijven zitten’. Laten we eens in de spiritualiteit van het vroege christendom duiken om te zien hoe men daar met deze zaak omging.

Een hedendaagse beeldenstorm deed de godin Asjera recent het nieuws halen. Omvergegooid en vertrapt werden de beeldjes die de godin voorstelden twee dagen voor het sluiten van de tentoonstelling ‘Exodus: hedendaagse kunst, urgente verhalen’. Het bracht Asjera weer onder de aandacht van de moderne (bijbel)lezer.

De aandacht die de oude Kanaänitische godin Asjera de afgelopen jaren heeft gekregen, heeft geen rechtstreekse parallel in het vroege christendom. Toch is het niet moeilijk een verbinding te zien tussen die twee werelden: enerzijds die van de huidige aandacht voor Asjera als godin in aanvulling op JHWH, de God van Israël, en anderzijds het vroege christendom, en wel de gnostische richting daarvan. Deze verbinding vraagt uiteraard om een toelichting, en die wordt in dit essay gegeven.

Asjera hangt in de lucht. Als uit het niets lijkt ze te zijn opgedoken. Aanleiding voor de artikelenreeks in Schrift was een tentoonstelling die nogal wat stof deed opwaaien omdat er asjerabeeldjes in de tentoonstelling waren vertrapt.

Welke rol had Asjera nu precies als we de bijbelteksten erbij pakken? Was zij inderdaad een vrouwelijke wederhelft van de Israelische God? De teksten in en buiten de Bijbel geven daar wel aanwijzingen toe.

‘Als een steen in het water, die cirkels teweegbrengt’, zo omschrijft kunstenares Marieke Ploeg de reacties op haar tentoonstelling ‘Asjera’s terugkeer’. Met 3000 beeldjes van de godin Asjera was haar […]

Deze bijdrage kijkt naar het godsbeels van Asjera door de tijd heen; wanneer we spreken over Asjera lijkt dat met dezelfde invulling te gebeuren – maar is dat wel zo?