Het profetenboekje Jona wordt in de joodse traditie gelezen in de lange synagogedienst op Jom Kipoer, Grote Verzoendag, de heiligste van alle joodse feestdagen. De samenstellers van het Oecumenisch Leesrooster stellen daarom voor om het dit jaar als alternatieve lezing te lezen op twee achtereenvolgende zondagen die min of meer samenvallen met Rosj Hasjana, het joodse Nieuwjaar (15-17 september 2023), en Jom Kipoer (24-25 september 2023) en zodoende aan te sluiten bij de joodse feestkalender.

Bij Jesaja 52,1-6 en Marcus 6,6b-13 Pietertje en Andrea hebben twee kleine hondjes. Een van henzelf en eentje die kwam logeren. Ze zijn dol op de hummeltjes en spelen er […]

Willeke en Erik hebben ruim drie maanden geleden hun eerste kindje gekregen. Ik wist dat er een baby op komst was. De laatste tijd had ik me al eens afgevraagd wanneer de ‘uitgetelde’ datum ook al weer was. Vorige week ontving ik hun geboortekaartje, drie maanden na de geboorte. Vandaag ga ik op kraambezoek.

Jongeren hebben op verschillende terreinen veel te ontdekken en te kiezen. Ook hun geloofsontwikkeling is een weg van zoeken, vallen en weer opstaan, en hopelijk vinden. Hier wat notities over jongeren – in hun verscheidenheid – en hun zoektochten.

Als vader altijd de band van je fiets plakt, leer je het nooit zelf…! Zoiets is aan de orde bij de kernwaarde ‘verantwoordelijkheid geven’. Maar hoe doe je dat dan? Kunnen jongeren dat wel? Belangrijker misschien: wil en kan de gemeente dat wel? Een leerproject…

Het Jodendom wijst de mensen op drie bronnen voor een goede wijze van samenleven. Het is niet zo moeilijk – inspirerend zelfs! – om vanuit dié samenleving naar de onze te kijken. Wat is bij ons nodig om werkelijk ‘een gemeenschap van ménsen’ te zijn…?

Joseph Roth, Job, vertaling Wilfred Oranje, L.J.Veen Klassiek (ISBN 978 90 204 1402 8), hardcover € 21,00, paperback € 12,50, e-book € 9,99.

Er was eens een rijk man… In een groot bos woonde eens… Er was eens een molenaar… Wie kent deze beginzinnen niet? De wereld van de sprookjes kennen we uit onze kinderjaren. Ik heb ze verslonden, de sprookjes in de dikke bundel van de gebroeders Grimm. Een zwart-wit wereld waarin het leed dat een mens trof, werd omgebogen in geluk. Assepoester, Hans en Grietje, Repelsteeltje, noem ze maar op, uiteindelijk loopt het goed af.

Het is opvallend dat waar de synoptici bij de beschrijving van het laatste avondmaal vertellen over het breken van het brood en het delen van de beker, de evangelist Johannes het delen van brood en beker niet eens noemt. In plaats daarvan voegt Johannes hier het verhaal in van de voetwassing door Jezus. Wat kan de betekenis zijn van deze opvallende keuze van Johannes?

Vanaf de achterbank van de auto klinkt ineens een vraag: ‘Mama, God is toch de papa van Jezus?’ Voordat ik antwoord kan geven, volgt de tweede vraag: ‘En Maria is toch zijn mama?’ ‘Dat klopt’, zeg ik, waarop mijn bijna vierjarige zoon aarzelend zegt: ‘Maar wat doet Jozef dan in het verhaal?’