Gaan is soms een kwestie van geroepen worden. Iemand roept je en jij gaat erop in. Drie voorbeelden van mensen die dat deden.

‘Dan zal ik leven.’ Woorden ontleend aan het gelijknamige lied van
Huub Oosterhuis, een lied van de opstanding. De tekst van Marcus
lijkt wel een prelude op de opstanding. Klanken en melodielijnen
worden al zichtbaar. Vertrouwen en redding klinken helder op, keren
weer terug en bepalen samen de grondtoon: ‘Dan zal ik leven.’

Bij Ezechiël 36,33-38 Aan de lezing van vandaag gaat een orakel vooraf, waarin de slechte tegenwoordige situatie van Israël wordt beschreven (A – Ez. 36,16-21), gevolgd door haar herstel en […]

Om een samenleving die inzet op werk én zorg Bij Deuteronomium 24,14-16, Psalmen 65 en Matteüs 20,1-16 In de verzen uit Deuteronomium wordt met klem gesteld dat je geen profijt […]

Waar danken we vandaag voor? Laten we eens het spoor terug volgen van ons eten. Hoe ver kun jij teruggaan? Verder dan de stipjes? Het BROOD komt uit de winkel, […]

Utopisch nadenken over samenlevingsvraagstukken loopt als een rode draad door de Bijbel heen. Vaak noemen we dit utopische denken dan ‘eschatologisch’ denken, een denken over de laatste dingen. Maar eschatologisch denken is altijd een denken met de hand aan de ploeg.

Dat mag je niet zeggen. Wat niet? Dat weet iedereen. Waarom mag niemand dat zeggen? Omdat dat niet mag. Wat gebeurt er dan als je het zegt? Dan gebeurt er […]

Patat sorteren, dobbelen in bad – geen gewoonte zo vreemd of er is nóg iemand die dat doet. Bíjna geen gewoonte.

We weten allemaal dat het bestaat…, maar zijn we wel eens binnengestapt? Ermee in aanraking gekomen? Als gemeente de drang gevoeld ook zoiets op te zetten? Het gaat hier over inloophuizen, over buurt-en straatpastoraat. In vele vormen, vanuit nog steeds durende behoeften, met ongelooflijk veel vrijwilligers. Een kennismaking van binnen uit.