Jodendom als ideaal? Slaan christenen die zich daartoe aangetrokken voelen hierin niet te ver door en laten ze daarmee de basis van hun eigen geloof, Jezus Christus, los? Marleen Anthonissen en Jan Willem van den Bosch in debat over ‘een groeiende trend’.

Mexico staat ook dit jaar weer op de ranglijst van christenvervolging van Open Doors (nr. 39), terwijl het toch een overwegend christelijk land is. Hoe kan dat?

Op de een of andere manier koppelen we ‘minderheid’ al snel aan ‘inferieur zijn’. Dat zal met de taal te maken hebben, met het woord ‘minder’. De meerderheid meent regelmatig dat zij het bij het rechte eind heeft. Misschien komt dat voort uit onze democratie waar de stem van de meerderheid bepaalt.

Als één op de vijf twintigers ervaring heeft met klachten van burnout of depressie, hoe is het dan met die andere vier? Zouden zij in de chaos en de druk van hun leven niet gebaat zijn bij een beetje eenvoud, een beetje rust en een beetje aandacht? Zouden zij met al die ruis in hun hoofd niet snakken naar rust in hun hart?

Kloostergemeenschappen hebben allemaal hun eigen karakter: een eigen missie, een eigen gebedsleven en een eigen relatie tussen die missie en dat gebedsleven. Missie (of: actie) en contemplatie hebben door de eeuwen heen in een vruchtbare spanning met elkaar gestaan, in kort bestek beschreven in het eerste deel van dit artikel. Hoe die spanning uitwerkt in het leven van een hedendaagse kloosterling, daarvan spreekt vervolgens een interview met broeder Bram Hommel.

Hoe kunnen we God leren kennen, Gods wegen herkennen en deelgenoot zijn aan ‘Gods Missie’? Door de eeuwen heen is contemplatie, de overweging op het Woord van God, in studie, sacramenten, liturgie en gebed een van de antwoorden geweest.

‘The great mistake’ noemde een van mijn docenten in New York de protestantse Reformatie. Hij bedoelde ermee dat daardoor allerlei theologische accenten in confessionele identiteiten gestold geraakt waren. Het verhinderde toegang tot de volheid van de traditie, de eenheid van de kerk, wederzijdse ondersteuning en inhoudelijke verrijking van christenen, en een geloofwaardig getuigenis van de kerk.

Zeventig jaar geleden werd het zendingstijdschrift De Heerbaan opgericht, de voorloper van Wereld en Zending en TussenRuimte. In het komende septembernummer zullen we uitgebreid stilstaan bij dit jubileum, naast het feit dat het voor TussenRuimte zelf ook een jubileumjaar is: het eerste nummer verscheen in 2008.

Als je in missionaire publicaties de registers er op naslaat, vind je het trefwoord ‘macht’ of ‘power’ eigenlijk niet. Mijn rondgang langs min of meer recente missiologische studies liet me op dit punt met lege handen achter. Dat is een prikkelend gegeven.