‘Er is altijd een goed moment voor tranen die je doen opleven.’ Een tijdje geleden zag ik een zeer dunne vrouw geknield op de uitgedroogde grond zitten tussen de palen […]

Volgen met al je vragen Onlangs verzuchtte een collega-kerkmusicus dat hij al voor de vierde keer op rij was gevraagd het lied ‘Wat de toekomst brengen moge’ te spelen. Het […]

Myanmar is een land van grote tegenstellingen en verdeeldheid, zowel godsdienstig als sociaal en economisch. Na de eerste vrije verkiezingen in bijna dertig jaar waren de verwachtingen onder de bevolking begin 2016 hooggespannen. Twee jaar later zijn die grotendeels de grond in geboord.

‘Zeg me wat je leest, en ik vertel je wie je bent.’ Deze uitspraak vat een belangrijk aspect van digitaal (bijbel)lezen samen: de route die iemand op de digitale snelweg aflegt, is traceerbaar. Wie online leest, vertelt ons dus iets over wie hij of zij is.

De kerk in Dolno Lukovo in Zuid-Bulgarije werd in 1806 binnen een week gebouwd. ’s Nachts, in het geheim, aan de rand van het dorp. Het is een laag, onopvallend gebouw, dat nog het meest weg heeft van een stenen schuur. Degene die de kerk vanbinnen beschilderd heeft, heeft met veel leedvermaak een knielende Turk afgebeeld met afgehakte handen, de armen opgeheven tot Christus. Bulgarije werd in die tijd overheerst door de islamitische Ottomanen. Kerkbouw was slechts in zeer uitzonderlijke gevallen toegestaan.

In veel landen is godsdienstvrijheid ver te zoeken, en om onze eigen streken te noemen: antisemitisme is helaas weer voelbaar. IJveren voor godsdienstvrijheid, voor ons schijnbaar vanzelfsprekend, gaat niettemin makkelijker af als geloofsgemeenschappen die ons na staan in de verdrukking komen. Godsdienstvrijheid gaat echter óók om ruimte gunnen aan de ander. Hoe?

Al vijfendertig jaar is er in de zomermaanden een dagelijks middaggebed in de Grote of St. Bavokerk in Haarlem. Soms zijn er twee bezoekers, soms vijftien. Altijd is er een organist en een liturg. De opzet is heel simpel: welkom, lezing, stilte, Taizé-lied, gebedsmoment met kaarsjes en intenties, Liedboeklied en zegen.

De kinderen worden uitgenodigd en aangemoedigd om iets te doen met en in het verhaal, dat daardoor tot leven komt. Ik las het boekje Dominee Beer en Siep gaan naar de kerk, en werd getroffen door de rake en korte teksten, en natuurlijk – door de prachtige illustraties.

en geloof. Daar staat kindertheologie voor, als visie op geloofsopvoeding en geloofscommunicatie. Het vorig jaar verschenen boek Nooit meer een kleurplaat wil inspireren wie thuis, in de kerk en op school samen met kinderen actief en ontdekkend met de Bijbel en geloof onderweg zijn. Twee reflecties op dit handboek met uitdagende titel in deze Debat-rubriek.