De kern van het evangelie

Jezus sloot niemand uit. Hij sprak met iedereen, zonder uitzondering. Hij leerde ons hoe vergeving eruit kan zien.

In de achttiende eeuw zei de Franse schrijver en filosoof Voltaire: ‘God zal me wel vergeven, dat is zijn vak.’ Het zal je job maar zijn, vergeven; dat lijkt me zwaar. Maar ik ben dan ook God niet. Of is vergeven juist licht en vrolijk?

Vergeving van zonden is de kern van het evangelie. Ik vind het meest inspirerende van Jezus dat Hij nooit, maar dan ook nooit iemand heeft weggestuurd die bij Hem kwam. Hij ging met iedereen in gesprek: Zacheüs in zijn boom, de ‘overspelige vrouw’ die bedreigd werd voor de zonde die samen begaan was, Petrus die Hem verloochende. Maar vergeving is net zo goed de kern van het Oude Testament, zoals bijvoorbeeld verwoord in de indrukwekkende Psalm 130: ‘Als Gij, God, vasthield aan schuld – geen mens bleef dan staande. Maar vergeving, dat zijt Gij.’

Het verhaal van God en mensen draait om vergeving. Maar als wij mensen elkaar niet ook dagelijks van alles zouden vergeven, maar voor altijd kwalijk zouden nemen – ‘geen mens bleef dan staande’. We zouden allemaal eenzaam op een onbewoond eiland eindigen. Om samen toekomst te hebben en om de wereld bewoonbaar te houden, moeten we ons eigen ego en ons eigen opvliegende karakter in toom houden en elkaar wat ruimte geven om fouten goed te maken en ervan te leren. En dat is precies wat God ons voordoet.

Onderaannemers

J.B. Charles schreef er een gedichtje over dat hij ‘Een kleine psalm’ noemt:  

Híj alleen zou met een grote sigaar
in de mond op straat mogen lopen,
met de duimen in zijn vest,
want Hij is God.
Maar Hij doet het niet
want Hij is God.

God heeft de hooghartige duimen uit zijn vest gehaald en van vergeven zijn vak gemaakt. In de hoop dat wij hetzelfde doen. Dat wil niet zeggen dat Hij alles maar goed vindt, of alles even tof vindt. Jezus kon onrecht scherp veroordelen. ‘Alles vergeten en vergeven’ wordt niet van ons gevraagd. Maar misschien kan God je in tijden van pijn en ruzie helpen bij de vraag ‘wat is er te vergeven?’ Wat heb jij zelf vergeven? En wat is jou vergeven? Dat zijn belangrijke maar moeilijke vragen. God zet telkens de regenboog in de wolken om ons eraan te herinneren hoe onverwacht en wondermooi vergeving kan zijn. Vergeving is zijn vak – maar wij mogen onderaannemers zijn.