De lofzang, niet de wanhoop heeft het laatste woord

Al duizenden jaren speelt muziek een centrale rol in het geloofsleven van mensen. Als we naar de Bijbel kijken, geldt dit in het bijzonder voor de psalmen. Ze zijn niet geschreven als teksten om stil voor onszelf te lezen, maar als liederen om te zingen met elkaar.

Gesprekssuggesties bij het oktober nummer van Open Deur, over ‘Psalm’.

Wie schrijft over politiek in de eerste eeuw, in het Nieuwe Testament, moet zich er allereerst rekenschap van geven dat de term in zekere zin een anachronisme is. Politiek en religie zijn allebei moderne labels die betrekking hebben op ideeën en instituties. Zo wordt religie meestal gezien als een samenspel van overtuigingen en rituelen die in georganiseerde vorm door een geloofsgemeenschap gepraktiseerd worden. Er is een normatief element aan: dit moet je wel geloven, dat niet. En er is een sociale organisatievorm aan verbonden. Hetzelfde geldt voor ‘de politiek’: ook hier is het een samenspel van ideeën en praktijken, verbonden aan organisaties als een parlement en politieke partijen. Bij het bestuderen van de politieke dimensies van het optreden van Jezus moeten we dit anachronistische aspect van beide termen in ons achterhoofd houden.