De tijdrekening van de liturgie
Ooit was het horloge het horologium, dat het uur voor het volgende gebed aangaf. Nu geeft de cesiumatoomklok aan dat elk ander hemellichaam zich onregelmatig beweegt. In de geperfectioneerde lineaire tijdrekening is het heden een minimaal moment tussen een afgestorven verleden tijd en een blanco toekomst, die beide van het heden zijn afgesneden. Daarentegen belichaamt de liturgie van de kerk van Jezus Christus het moment van de opstanding van Jezus Christus. Dit moment schept een tijdrekening, waarin in de geschiedenis tekenen van verwachting van Gods bevrijdende daden en beloften herkenbaar worden en waarin de herinnering aan zulke daden het karakter van dankzegging krijgt. Herinnering en verwachting kristalliseren in de momenten van de liturgie. Vorig jaar wekte de roman Da Vinci Code van Dan Brown grote belangstelling voor de binnenkant van de kerkgeschiedenis. Het gaat over de weg van de heilige Graal,1 SanGreal, die in werkelijkheid staat voor het SangReal, het werkelijke bloed van Jezus. Het gaat over de geschiedenis van Jezus en Maria Magdalena, die samen een kind zouden hebben. Het zelfde Graalmysterie wordt beschreven in sommige boeken van de Bibliotheca Philosophica Hermetica van Joost Ritman, die de hele spirituele geschiedenis van de afgelopen 2000 jaar, dat is het christelijke tijdperk, in zijn prachtige boekencollectie bijeen heeft willen brengen, een collectie waarvan de mooiste stukken onlangs door de staat zijn aangekocht.
