Gezegend, maar door wie?

Column

Sinds er op Facebook een emoticon rondwaart dat staat voor ‘voelt zich gezegend’, een lachend legogezichtje uitgedost met een aureooltje, zie je die frase daar geregeld langskomen. De mensen die het over zichzelf schrijven, voelen zich dan meestal gezegend met hun geliefde of met vrienden en vaak is dat dan achter een ontbijt op Bali, met een glaasje Glühwein in de hand in Tibet of in een andere genotvolle pose. Daar is niks op tegen natuurlijk, maar het duidt wel de devaluatie aan van ‘zich gezegend voelen’: gewoon lekker genieten, even niks hoeven en straks nog gezellig borrelen met zijn allen.

Als je dat vergelijkt met de door Jakob zwaar bevochten exclusieve zegen van zijn blinde vader Isaak, liggen zegeningen tegenwoordig onder handbereik. Ook Esau zou zich nu, met een stukje wildbraad in de hand, omringd door zijn Kanaänitische vrouwen, gezegend kunnen voelen.

Er staat bij die Facebook-verhalen nooit door wíe de gelukkigen zich eigenlijk gezegend voelen. Gewoon, gezegend, helemaal op eigen kracht blijkbaar. Of een kwestie van geluk, en het weer werkte ook een beetje mee.

Maar het voornaamste van de zegen is natuurlijk dat iemand hem geeft, of doorgeeft. Dat hoeft niet per se mondjesmaat, zoals in Genesis 27, het kan ook royaal zoals de zegen die we aan het eind van een dienst mogen ontvangen van de dominee. Je hoeft er niks voor te betalen en geen dankjewel voor te zeggen, maar het houdt wel de erkenning in dat we niet door verdienste maar door genade leven.

Omdat mensen tegenwoordig ‘beelddenkers’ zijn (vroeger noemde je dat analfabeet) hebben ze daar op Facebook een plaatje bij nodig. Misschien moet dat emoticon met het aureooltje maar vervangen worden door de gevouwen, althans als twee boekensteunen tegen elkaar geplaatste handjes die ‘dank je wel’ moeten verbeelden.

De zegen mag dan van boven komen, hij komt niet uit de lucht vallen.

Willem van Reijendam, journalist en tekstschrijver (o.a. voor RTV Noord)