Menu

Premium

Het schip in

Een zeer persoonlijke impressie

‘De’ Duitsers hebben het altijd gedaan. Elke keer als 4 en 5mei naderen, krijg je dat impliciet weer om je oren. Gedachtenis is natuurlijk maar goed ook. Er moet toch iemand zijn die gedenkt in een wereld die vooral graag vergeet. Alleen: ik heb toevallig Duitse voorouders en ik heb iets met Israël. Veel eigenlijk. Ik bedoel niet de staat per se, al heeft Abel Herzberg groot gelijk als hij zegt dat joden zonder eigen staat weerloos zijn. Maar Israël, dat spoor van Abraham, David, Jezus en al die mensen tot de ouders van Ies Lipschits uit Rotterdam, die de kampen niet overleefden. Ik kom er, in Israël, elk jaar een paar keer, en soms heb ik de moed om het museum van Yadvashem in te gaan. Ik kijk dan altijd of ik ergens onder zo’n afgevlakte helm een gezicht met familietrekken herken. Ik wil het eigenlijk ook niet weten, het zijn zulke lieve boerenmensen, daar op die oude familieboerderij.

Lees het hele artikel

Wellicht ook interessant

Schilderij De Leviet in Gibea van Gerbrand van den Eeckhout
Schilderij De Leviet in Gibea van Gerbrand van den Eeckhout
Basis

Seks en geweld: Rechters 19-21

Vrouw overlijdt na brute groepsverkrachting. Drie dagen hevige strijd in burgeroorlog: meer dan vijfenzestigduizend slachtoffers onder de strijders. Aantal burgerslachtoffers: onbekend, maar groot. Nee, dit is niet uit de krant van vandaag. Het is een korte samenvatting van wat we lezen in de laatste drie hoofdstukken van hel Bijbelboek Rechters (19-21). Seks en geweld. Wat moeten we met dit oude relaas? Gewoon maar concluderen dat de ontsporingen waarover verhaald wordt, nu eenmaal onontkoombaar zijn als een ‘condition humaine’ – in de zin van: het is nooit anders geweest – of valt er meer over te zeggen?

Lody van de Kamp
Lody van de Kamp
Basis

Korte Metten: Een tweede Rode Lijn op de stoep van de PKN

Vrijdag 20 maart: de Jannekes en de Hanna’s aan de niet zo pro-Israël kant van de PKN trekken hun rode jassen weer aan en doen hun rooie sjaals opnieuw om zodat zij hun zorgen over hun eigen kerkgenootschap nogmaals kunnen laten horen. Na een eerste christelijk Rode Lijn protest enkele maanden geleden volgt nu dus een tweede. Ze zijn boos. Heel boos. In hun ogen maakt de leiding van hun PKN zich, waar het over Israël, Gaza en Palestina gaat, schuldig aan het gebruik van “ontwijkende taal van ‘pijn aan beide kanten’ en misleidende taal over ‘conflict’ en ‘ingewikkeld’. En ook neemt de kerkleiding nog steeds het woord ‘genocide’ niet in de mond.” Zo schrijven de initiatiefnemers van dit tweede Rode Lijn protest in hun oproep in Nieuw Wij op 2 maart.

Nieuwe boeken