Geloof

In de meivakantie kregen onze kinderen aan maandje een abonnement op Disney+. Hoog op het verlanglijstje van mijn tienerzoon stond het kijken van de Avengers-films. Ik ben niet zo van de superhelden films, maar besloot er samen met hem één te kijken. Daar zag ik hoe niet één, niet twee, maar maar liefst vijf superhelden de handen ineen sloegen om de wereld te redden van het kwaad. De vertellers maakten het duidelijk: één held was niet genoeg geweest om het tij te keren. De samenwerking van deze opzienbarende figuren had ervoor gezorgd dat er weer toekomst was voor planeet aarde. De samenwerkende superhelden deden me denken aan het Pinksterfeest. Hoe? Nou, zo.”

In vele bijbelverhalen wordt verteld hoe mensen ervaren dat hun leven kantelt in aanwezigheid van God. Die is daarbij betrokken. Juist daardoor worden het momenten die ‘waar’ zijn, vol betekenis.

Heilige momenten kunnen op allerlei plekken ervaren worden en zijn niet gebonden aan vaste christelijke kerkelijke rituelen. Twee voorbeelden: een celreiniging in de gevangenis en een avondgebed in de moskee.

Beeld: Rianne te Winkel Tekst: Bara van Pelt

In ieders leven gebeuren er wel eens dingen waarvan je op het moment zelf, of later, voelt of weet: dit is een heilig moment. Het zijn van die momenten die uit de lucht (of uit de hemel, zo u wilt) komen vallen.

Drie mensen vertellen over momenten en rituelen die voor hen heilig werden.

Nooit wilde ze bezoek, maar nu zwaait ze de deur hartelijk open. Voordat ik mijn jas uit heb, zegt ze: ‘Over God hoeven we het niet te hebben hoor, dat zit wel goed.’ Ik schiet in de lach en kijk haar aan. Ze glimlacht terug en zegt: ‘En bespaar me de verhalen over de kerk, daar word ik ook niet vromer van.’

Ook na zijn emeritaat blijft Bram van de Beek schrijven. Gerben Roest sprak hem over zijn meest recente geschrift: ‘Thuis’.

Piet (78 jaar) is bezig met een grote opruimactie. Binnenkort gaat hij verhuizen naar een appartement. Daar heeft hij veel minder ruimte dan in zijn huidige woning. ‘Dus ik moet “ontspullen” en veel wegdoen’, zegt hij als ik bij hem ben. ‘En lukt dat een beetje?’, vraag ik. ‘Het lijkt me moeilijk om afstand te doen van allerlei dingen die zo vertrouwd zijn.’ ‘Nou, het valt me niet tegen’, antwoordt Piet. ‘Van tevoren zag ik er als een berg tegenop, maar toen ik eenmaal bezig was ging het eigenlijk vanzelf. Misschien ben ik er onderhand aan toe. Naarmate ik ouder word, merk ik dat ik beter kan loslaten. Als ik later naar de Heer ga, kan ik toch ook niets meenemen.’