Jesaja 55:1-11 roept de teruggekeerde ballingen in het ontredderde Jeruzalem op: Laaf en voed je met de gaven van Gods gratie, zoek de Heer terwijl Hij zich laat vinden! In Daniël 3:52-56 (deuterocanoniek) zingen de jongelingen in de vurige oven uitbundig de lof van de Eeuwige op zijn hemelse troon. Met dit lied stemmen ook wij in met ‘al Zijn werken’ (LB 154, Benedicite).

Deze preekschets van Johan Lotterman is bestemd voor de tijd van Epifanie. Ook voor de vreugdezondagen na Pasen kan deze schets gebruikt worden. In het verhaal over de bruiloft te Kana gaat het over overvloed en staat Jezus zelf centraal.

Deze preekschets van Henk Post past in de tijd van Epifanie en vertelt over de betekenis van Jezus’ leven in brede zin. Jezus leert over vasten en verwachting.

Met alleen licht dat opgaat, ben je er nog niet. Er moet ook in geleefd worden om het te laten uitstralen.

De preekschets van Henk Post is bedoeld voor de tijd van Epifanie. De gelijkenis spreekt Jezus uit als Hij al enige tijd zijn bediening heeft aangevangen. De plek in het evangelie is een aanwijzing dat Hij op weg is naar Jeruzalem om daar gekruisigd te worden. Maar het past zeker erover te preken in de loop van januari om de gemeente uit te nodigen in te gaan op het aanbod van het evangelie.

Deze mooie preekschets over de Bergrede is van Esther van der Panne. Het horen en doen van Jezus’ onderwijs, ‘Tora’ in Nieuwtestamentisch jasje, is een belangrijke stimulans tot zelfreflectie: doe ik wat ik zeg, ben ik betrouwbaar, consistent, integer? Waar bouw ik mijn leven op? Jezus spreekt in gelijkenissen, die verduidelijken wat Hij bedoelt, maar zelf ook verduidelijking nodig hebben vanuit de context: met deze tekst keus sluiten we de Epifanietijd af en gaan we richting de veertigdagentijd.

Op deze zondag lezen we weer een stukje verder in de Rede op de Berg. Dat is de eerste van de vijf grote redes die Jezus bij Matteüs houdt: 1. de Bergrede (Matteüs 5-7); 2. de uitzending van de discipelen (Matteüs 10); 3. de rede over de gelijkenissen van het Koninkrijk; 4. de gemeenterede (Matteüs 18); 5. de rede over de laatste dingen (Matteüs 23-25). Jezus is hier ook voor de eerste keer ‘de berg’ op gegaan, van de in totaal zeven keer dat Hij dat bij Matteüs doet, met zijn leerlingen, met Satan, en alleen, om te bidden.

Tegenover Farao’s ‘cultuur van de dood’ (Avivah Gottlieb Zornberg) ontstaat tussen drie vrouwen – onder wie, pikant detail, de dochter van Farao – een gezamenlijke actie voor het leven van een bijzonder kind. Mozes is ‘opgegroeid’. Zijn biologische moeder geeft de moederrol door aan de prinses (Exodus 2:10). Hij gaat over van zijn volk, dat de ogen niet kan verheffen, naar het paleis, waar hij een hoge opvoeding krijgt die hem moet klaarstomen voor het leiderschap van zijn volk.

Als in een Hollywoodfilm zoomen we na het algemene verhaal over het Hebreeuwse volk in Egypte (Exodus 1) in op het kleine verhaal van één gezin. Dit is geen beproefde verteltechniek om het grote verhaal dichtbij te brengen, maar gaat om veel meer. Als Exodus 2:1-10 gelezen is, beseft de lezer dat het grote verhaal juist nu begint. Het verhaal van bevrijding begint door deze kleine jongen uit dit ene gezin uit de stam van Levi.