Over de ‘goede overheid’ het gezond verstand en het geweten
Laat ik beginnen met een op het eerste gezicht simpel geval dat ik enkele jaren geleden in mijn praktijk meemaakte: Op een druk punt in Rotterdam, waar twee snelwegen bij elkaar komen, geeft een chauffeur – type ‘law abiding citizen’ – op de snelweg rechts stevig gas om veilig in te weven in een gat op de snelweg links. Nadat hij is ingevoegd, rijdt een motoragent hem achterop en maant hem tot stoppen, omdat de chauffeur volgens de agent 146 km per uur heeft gereden. De chauffeur protesteert en zegt dat de agent dat niet geconstateerd kan hebben, aangezien hij slechts zeer korte tijd achter hem heeft gereden. De chauffeur rijdt in een Mercedes en is bovendien zelf bijzonder opsporingsambtenaar. De agent wordt daarop boos en zegt: ‘We gaan het anders oplossen.’ Vervolgens schrijft de politieagent een mutatierapport, waarin hij de rijgeschiktheid van de chauffeur in twijfel trekt, dat wordt doorgeleid aan het CBR. Het CBR besluit vervolgens dat nader onderzoek moet worden ingesteld naar de geschiktheid van de chauffeur. Hij moet opnieuw rijexamen doen. Dat is in strijd met de regels omdat een eenmalige snelheidsovertreding daarvoor onvoldoende is. Het CBR en de Rechtbank Rotterdam wijzen niettemin en in strijd met de regels zijn protest af in bezwaar en in beroep. De chauffeur zakt de eerste keer voor zijn rijexamen, neemt rijles en slaagt de tweede keer wel. Ruim een jaar later komt de zaak bij de Raad van State, die orde op zaken stelt; er had geen onderzoek naar de rijgeschiktheid gelast mogen worden. Het CBR weigert vervolgens de schade te vergoeden (van de rijlessen en de rechtsbijstand) en moet daartoe via de civiele rechter worden gedwongen; uiteindelijk houdt de man zijn oude rijbewijs en wordt alle schade vergoed. Inmiddels zijn we dan wel drie jaar na het incident.
