Paasnachtdienst: ook voor kinderen

Soms denk je dat kinderen ‘niks hebben’ aan een paasnachtdienst met veel ritueel en lange lezingen. Toch kan dat ook anders.

Als kind ging ik jaarlijks naar de paasnachtdienst, een liturgische uitspatting in onze gereformeerde kerk. De drukkende stilte waarin we met Goede Vrijdag de kerk verlieten, was er ook nog voor aanvang van deze dienst, maar je kon voelen dat mensen die stilte haast niet volhielden. De zwaarte was eraf, iedereen was vol verlangen.

En ja, daar kwam een diaken binnen met die grote paaskaars. De dominee zong ietwat onzeker ‘Licht van Christus’ en de gemeente antwoordde met ‘Heer, wij danken U’. Steeds wat hoger, steeds wat zekerder klonk de stem van de dominee en klonken onze stemmen. Tot we een ‘paaskraker’ mochten zingen. Daarna volgde een Taizélied en mochten onze kleine kaarsjes branden. Dat was ook mooi. En dan de blijde kriebels als die grote kaars binnenkwam, de giechel die uit je buik in je keel komt en de tranen die dan ineens in je ogen staan, die horen bij die paaskaars, bij dat zingen over het Licht van Christus.

Dat gevoel bleef heel die lange dienst, door alle lezingen heen hangen, en werd de volgende ochtend, Paasmorgen, weer aangewakkerd.

Ook nu nog geniet ik van de paasnachtdienst. Maar wanneer ik achter de paaskaars aan de kerk in kom en hoor hoe ook ik die eerste keer ‘Licht van Christus’ wat onzeker inzet, word ik weer even dat kleine meisje. Voel ik in heel mijn wezen: het is Pasen!

Kinderen kunnen een plaats hebben in de dienst. De nieuwe kinderkaars kan worden binnengedragen of aangestoken deze nacht. Een kind kan de vraag stellen waarom deze nacht anders is dan andere nachten. Je zou ervoor kunnen kiezen halverwege de dienst een moment in te lassen om de kinderen de gelegenheid te geven naar huis te gaan. Een aparte kinderpaasnachtviering is ook een optie, maar tegelijk een gemiste kans om samen het licht van Pasen te begroeten.