Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.
In de protestantse kerken kunnen kinderen immers steeds vaker deelnemen aan het Heilig Avondmaal. Dit betekent dat ouders zoeken naar woorden om de betekenis en de waarde van het avondmaal aan hun (jonge) kinderen uit te leggen en zich willen bezinnen op vragen die leven rond kind en avondmaal. Hoe doe je dat als ouders? En hoe kun je als kerkenraad ouders helpen om de betekenis van het avondmaal met kinderen te bespreken? In deze aflevering gaat Elsbeth Gruteke in gesprek met predikant en schrijver Chiel Vleesenbeek. Hij schreef samen met Wim de Groot het boek Samen aan tafel. Met je kind in gesprek over het avondmaal.
AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.
