Recensie Onweerstaanbaar aangeraakt

Wie zou niet levensecht willen geloven in deze postchristelijke tijd? Iedereen toch? Zeker christenen. Maar hoe zit het dan met de geloofsbeleving, met name tussen de gelovige en God? De auteur, inmiddels emeritus hoogleraar praktische theologie, verwoordt in dit boek zowel zijn verbazing als zijn verlangen. Verbazing en verlangen. Een soort heimwee klinkt mee. Permanent zoekt hij de nuance, steeds blijft hij  met twee woorden spreken.

Hij schrijft tegen de achtergrond van een confessionele, resp. hervormd-gereformeerde gemeentepraktijk. Geloofsbeleving hoort er gewoon bij. We hebben immers van doen met de levende God.  En dan kan het niet anders of de omgang met God (in prediking, in bijbellezing en overdenking, in gebed, in het leven) wordt tot een omgang met God. Voor de auteur heeft dit niets automatisch, niets vanzelfsprekends. 

Het geschiedt, het vormt je, met blijvende verwondering en dankbaarheid.  Het kan ook ineens weg zijn, maar dat ligt niet aan God. De auteur presenteert deze geloofspraktijk en geloofsstijl door het te kaderen in historisch en theologisch onderzoek. De positie en het denken van Schleiermacher, maar evenzeer van Calvijn, Jean Taffin, Teellinck, Voetius, Brakel en Schortingshuis. Wat ronduit boeiend is, is wat hij doet met een uitstap naar de Ethischen (La Saussaye, J.H. Gunning Jr,) en naar Noordmans en Van Ruler. Ineens komen de dikke boeken van het vertaalde en verzamelde werk van genoemde theologen tot leven.

Het slothoofdstuk (bijna 100 pagina’s) geeft de verwerking van al het voorafgaande. Hier komen passie en bedoeling tot bloei. De auteur blijft irenisch, maar hij doet duidelijk een goed woord voor het gereformeerde geloofdstype.  En dat niet op een afstandelijke toon, maar warm en overtuigend. Genuanceerd, maar beslist.  Die schrijfstijl vraagt, eerlijkheidshalve, wel iets van je als lezer: je moet het volhouden.  Maar dan krijg je ook iets.