Dit themanummer gaat over de diversiteit onder ons, wat betreft ons geloven. Zoals de titel al aangeeft: je kunt er blij en gelukkig mee zijn, maar het ook jammer vinden of misschien zelfs ‘help!’ roepen. In deze inleiding worden de verschillende bijdragen even kort aangeduid – zodat u er zin in krijgt..!

“Wij zijn een open kerk….” Het is één van de meest voorkomende openingszinnen op kerkelijke websites en in vacatureteksten voor het zoeken van een nieuwe predikant. Dit is hoe de meeste kerken zichzelf willen zien of op z’n minst willen presenteren. De hamvraag is: hoe open zijn we echt? Die zullen anderen voor ons het beste kunnen beantwoorden…

In de afgelopen maanden waren er regelmatig berichten over een dreigende scheuring in de Christelijk Gereformeerde Kerk. De broeders op Urk zijn tegen vrouwen in het ambt en willen niet langer samenwerken met de broeders in Zwolle, bij wie vrouwen ambtsdrager kunnen worden. Hoe om te gaan met dergelijke diepgaande verschillen? Aan de hand van Handelingen 15 pleit Bert Aalbers voor het belang van eenheid in pluriformiteit.   

Ontdek ‘Land van Verwondering’: een creatieve plek waar kinderen, tieners en volwassenen spelenderwijs in aanraking komen met geloof en verhalen. Hier mogen ze zelf vragen stellen, ontdekken en verwonderen, zonder goed of fout. Een uitnodiging voor de kerk om open en gastvrij te zijn voor de hele omgeving.

Het is een uitdaging om de verhalen van Palmzondag tot Pasen met kinderen en jongeren, in stapjes en creatief, te lezen en verbeelden.

Om te geloven, heb je alle generaties nodig. En dat begint al met de allerjongsten. Want een baby is wie die is, helemaal zichzelf. En helemaal als God. Want ook Die is Wie Die is. Helemaal zichzelf. Wil je iets van God ervaren, kijk dan naar een pasgeboren kind.

De kerkdienst is de plek waar de gemeente samenkomt. Jong en oud ontmoeten daar elkaar én zijn of raken vertrouwd moet hóe te vieren en te geloven. Via de taal, de verhalen, de rituelen. Hier gaat het over de inwijding van kinderen daarin. Waar is plek voor hen? Hoe leren ze en doen ze mee?

Zacheüs ging niet naar de synagoge om Jezus te zien en horen, maar hij verstopte zich in een vijgenboom langs de route. Hier klinkt een echo van het verhaal van Adam en Eva die zich, toen ze zich hadden laten verleiden, verstopten voor God en zich bedekten met vijgenbladeren. Maar die schaamte die je voelt als je God of Jezus of jezelf naakt onder ogen komt, zonder bedekking of mooie praatjes, gewoon zoals je bent, is niet op te lossen met vijgenbladeren, maar alleen met gezien worden en genade vinden.

Boeiend om te zien hoe er via KokBoekencentrum al een eerste gesprek op gang is gekomen rondom mijn boek Geloof en gender – zoeken naar een begaanbare weg. Ik heb alle reacties door me heen laten gaan, en soms ontstond er een mailwisseling met de respondent. Laat ik nu proberen om enkele lijnen in de discussie te trekken.