Lees de vergaderopening: Met mensen mee oplopen – Lucas 24:15, uit ‘Er voor staan’, onder redactie van Aart Peters en Arie Romein.

In weerbarstige tijden is de rol van God bij het lijden soms moeilijk te duiden. De God van Abraham, Isaak en Jakob, is ook de onuitsprekelijke JHWH.

Hoe beleven katholieke geloofsgemeenschappen het passie- of lijdensverhaal van Jezus? Met deze vraag in gedachten ging redacteur Ko Schuurmans voor Herademing op onderzoek uit.

In deze rubriek licht Marleen Hengelaar een kunstwerk uit, dat raakt aan de actualiteit van het kerkelijk jaar. Deze keer, onderweg in de verhalen over Jezus’ rondgang door het joodse land, geeft ze haar commentaar bij een werk van Roger Wagner.

De teksten van deze zondag snijden met alledaagse vragen als ‘Wat ga je eten?’ de meest existentiële vraag aan: Wat is het doel van ons leven?

Ook nadat hij is opgestaan, zijn de wonden van Jezus zichtbaar. Hij draagt zijn littekens met zich mee, net als wij.

In het Nieuwe Testament lezen we hoe Jezus het dochtertje van Jaïrus roept om op te staan. Daarop keert haar levensadem terug. De naam van het meisje kennen we niet, maar haar verhaal wordt al tweeduizend jaar gelezen en verteld. Tanja Viveen schreef haar een brief.

Op de dag van zijn opstanding verschijnt Jezus in de avond aan zijn leerlingen. Thomas is er niet bij en kan het niet geloven. Hij wil eerst de wonden zien en voelen. Een week later verschijnt Jezus opnieuw. En Thomas ziet, voelt en gelooft.

In de teksten voor deze zondag gaat het op verschillende manieren over eenheid en afgesplitst-zijn, over verdeeldheid en verbondenheid.