De vraag stellen is Hem beantwoorden.
Op vrijdag 6 juni 2025 vond in de Jacobikerk in Utrecht de boekpresentatie plaats van het boek Waarom vragen we? van Erik Oevermans. De lezing die Michiel Bouman daar gaf is hieronder weergegeven.
Op vrijdag 6 juni 2025 vond in de Jacobikerk in Utrecht de boekpresentatie plaats van het boek Waarom vragen we? van Erik Oevermans. De lezing die Michiel Bouman daar gaf is hieronder weergegeven.
Gesprekssuggesties bij het juli/augustus nummer van Open Deur, over ‘Mens, waar ben je?’.
Reizen is bewegen, ontsnappen, ontmoeten. Of het nu om een verre vakantie gaat of een korte stedentrip — Schiphol is het kloppend hart van vertrek en aankomst. Maar tussen het geluid van rolkoffers en luidsprekers schuilt een andere wereld: een plek van troost, aandacht en stilte.
De meeste mensen dragen maskers. Wie geluk heeft, kan thuis zijn maskers afzetten, maar niet iedereen heeft zo’n veilig thuis.
Op vakantie ben je een ander mens. Even weg van de alledaagse beslommeringen sta je in de ruststand. Er is tijd voor re-creatie, herschepping. Er is tijd om na te denken over je identiteit en je bestemming. ‘Mens, waar ben je?’
In elke generatie zijn er mensen die zichzelf en anderen vragen: ‘Mens, waar ben je?’ Met het stellen van deze vraag, en met de daden die daaruit volgen, gaan zij het onrecht te lijf en streven zij heelheid na.
Op vrijdag 6 juni 2025 vond in de Jacobikerk in Utrecht de boekpresentatie plaats van het boek Waarom vragen we? van Erik Oevermans. De lezing die ik daar gaf is hieronder weergegeven.
Twee totaal verschillende bijbelperikopen deze zondag. Een wetstekst uit de Tora en een gelijkenis van Jezus in de setting van een maaltijd. Toch passen deze perikopen goed bij elkaar, omdat de gelijkenis uit het Lucasevangelie een toepassing is van de wet uit Deuteronomium.
Een baard als een bucolisch landschap. Maar vooral een woeste, grijze krullenkop met uitwaaierend haar die hem een eeuwig jongensachtig uiterlijk geeft. Krachtig kijkende, heldere ogen, een tikje ondeugend. Reinhold Messner werd in september tachtig jaar. Hij mist dan wel zeven tenen en drie vingertopjes die hij door bevriezing in de bergen is kwijtgeraakt, toch bruist hij nog altijd van leven.