Schoon schip maken

Heerlijk, de versoepelingen in de maatregelen. Alles mag weer open en nu maar hopen dat het goed gaat. Op het eiland zijn we, als ik dit (in maart) schrijf, druk bezig om alles weer op orde te krijgen… voor als het seizoen straks begint. Noem het de elk jaar terugkerende grote voorjaarsschoonmaak. Het geldt in ieder geval voor de appartementen en andere accommodaties. Maar als je dan toch bezig bent: zolder, keuken, kamers, alles krijgt een goede beurt. Oude verf wordt afgekrabd en buiten worden de bomen en de struiken gesnoeid. Kleding wordt gewassen. Winter-en zomerkleding weer omgewisseld en wat versleten is wordt weggedaan.

Inderdaad, dat zit er bij ons in: schoon schip maken, weer als nieuw beginnen. Moge dat na deze lockdown ook zo uit gaan pakken. Voorheen spraken we over een ‘nieuw normaal’; dat hoor ik nu niet zo vaak meer zeggen. Maar je vraagt je toch af hóe we met z’n allen weer opnieuw gaan beginnen? Wat heb je geleerd van deze gekke coronatijd? Om dat om te zetten in een nieuwe levensstijl dat valt nog niet mee. En terwijl de zon hier warmer wordt en we graag weer plannen willen maken, zijn er tegelijk en vlakbij donderwolken, oorlog in Oekraïne.

Misschien pakte jij de koffer al in om eindelijk weer eens vakantie te kunnen vieren, omdat we er zo aan toe zijn. Maar een eindje verderop grissen mensen het meest noodzakelijke bij elkaar en slaan op de vlucht voor het Russische geweld.

Wij hopen alle evenementen weer op te starten, terwijl aan de grenzen de vuile oorlog en nucleaire krachtpatserij steeds grotere contouren trekt met smeulende puinhopen van gebouwen en angstige gezichten in schuilkelders. Alles wat mijn handen oppakken om te doen voelt redelijk zinloos of in ieder geval van relatief belang. Nu weer enthousiast opstarten… met wat? Alles wat je zegt en doet staat ineens in een ander licht.

Voor mij ligt een over-en overbekende bijbeltekst en mag ik een preek maken over wat we altijd horen en allang weten: ‘… de armen, vluchtelingen, gevangenen, de slachtoffers, zieken, stervenden, huilenden hebt u altijd bij u…’ Betekent dit nu de handen vouwen of liever de handen uit de mouwen? Wellicht beide en anders maar één van beide. Er kan geen tegenstelling zijn tussen de liturgie van de liefde en het te leven leven. Wij hebben de zorg voor elkaar altijd bij ons.

Gelukkig zijn er in Europa en ook in ons land allerlei initiatieven gaande om te helpen. We blijken met z’n allen inventief en goedgeefs. Ook op Terschelling zijn de logeerbedden opgemaakt en zijn de eerste Oekraïners aangekomen. Vooral moeders met kinderen. Ze zijn bekaf van de reis en de spanning, hebben nog geen ondergoed bij zich en zijn vol zorg over de familie en bekenden thuis. We spreken elkaars taal niet, maar we verstaan elkaar.

ps.: Hopelijk is de situatie als u dit leest ten goede aan het veranderen……