Gerrit Vreugdenhil kijkt naar het verhaal over de vader met zijn zieke zoon uit Marcus 9. Al vanaf zijn vroegste jeugd (ek padiothen) is zijn zoon ziek en lijkt hij zelf ten einde raad (zie ook Mat. 17:14-21 en Luc. 9:37-43). Dat zal de reden zijn dat hij Jezus heeft opgezocht. Dit artikel kijkt naar het lijden van de zoon, wat was daar precies aan de hand?

De prachtige, majesteitelijke Psalmen 100, die deze zondag op het rooster staat, roept de aarde op tot juichen, tot erkenning dat God een goede God is, trouw van eeuwigheid tot eeuwigheid, een herder die zijn schapen weidt. De psalm vormt een mooie achtergrond voor de Jesaja- en Matteüsteksten, waar lof en getuigenis, de goede herder en de zorg voor zijn schapen, zijn liefde en goedertierenheid tot in eeuwigheid eveneens op verschillende manieren aan de orde komen.

Is Nes Ammim een vorm van christelijke presentie die nog steeds gedragen wordt door Nederlandse kerken? De verlegenheid rond ‘Israël’ is toegenomen en Israël heeft als vakantieland of pelgrimsbestemming een steeds negatiever imago. Van steun aan Israël is in protestantse kerken weinig sprake meer – zo steunt Kerk in Actie, de diaconale tak van de PKN, vooral Palestijnse minima in de Gazastrook.

De kritiek op de kerk die Richard Dawkins, Christopher Hitchens en vele anderen de afgelopen jaren hebben geuit, horen bij een trend in sceptische kringen om de kwalen van het christendom te ‘genezen’ op een manier die vaak wat van propaganda weg heeft. Maar dat is niet nieuw. ‘Elke tijd herinterpreteert – en herschrijft – onvermijdelijk het verleden overeenkomstig zijn eigen interesses, idealen en illusies’, stelt de historicus-theoloog David Bentley Hart.[2] We zijn geneigd de mislukkingen van het recente verleden te overdrijven en te vertekenen, zegt Hart, om onze tijd en plaats als het hoogtepunt van de mensheid en het toppunt van de geschiedenis – en al ‘het goede’ erin – weer te geven.

De zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren heet Weeskinderen- of Wezenzondag. De volgelingen van Jezus zijn als weeskinderen achtergelaten.
Twaalf eeuwen na Jezus’ Hemelvaart voltrekt zich iets soortgelijks rond Franciscus van Assisi. Toen hij wist dat zijn boodschap was overgekomen, trok hij zich terug als leider. En toen hij stierf, liet hij een beweging achter die zelfstandig verder moest.

Bij de doop van een mens wordt de drie-ene Naam van God hardop over de dopeling uitgesproken. Zo heeft Jezus het gewild. In het Matteüsevangelie zijn het de laatste woorden die Hij tot zijn leerlingen richt (28:19). Een christen belijdt die God in wiens Naam hij of zij gedoopt mocht worden. Dat is de God van Israël, met die wonderlijk mooie Naam: ‘Ik zal er zijn’ (Hebr.: JHWH). De Enige openbaart zich als Vader, Zoon en Heilige Geest: God bóven ons, God vóór ons, God ín ons. Drie-in-Eén is Hij: onze Schepper, Verlosser én Vernieuwer.

De oorsprong van Moederdag is zonder meer sympathiek te noemen. Toch wordt deze dag door voorgangers en pastores soms met lichte tegenzin tegemoet gezien. Niet alleen omdat de commercie nadrukkelijk haar aandeel in deze dag heeft opgeëist, maar ook omdat het feest altijd op een zondag valt. Ook al heeft het niet echt een kerkelijke of bijbelse oorsprong, je moet er wel wat mee. En hoe voorkom je dat het een exclusief feest wordt voor wie moeder is of (nog) een moeder heeft?

In vele bijbelverhalen wordt verteld hoe mensen ervaren dat hun leven kantelt in aanwezigheid van God. Die is daarbij betrokken. Juist daardoor worden het momenten die ‘waar’ zijn, vol betekenis.

Een advertentie inspireerde Udo Doedens tot een brief over honden, hun baasjes en de kerk.