De diepe rivier (1994) is een diepzinnige roman over de zoektocht naar betekenis, het omgaan met verlies en de grenzen van religie. Via diverse personages laat de Japanse schrijver Shūsaku Endō (1923–1996) zien dat spiritualiteit vele vormen kent, en dat compassie misschien wel de meest fundamentele menselijke waarde is – voorbij dogma’s en doctrines.

Boeiend om te zien hoe er via KokBoekencentrum al een eerste gesprek op gang is gekomen rondom mijn boek Geloof en gender – zoeken naar een begaanbare weg. Ik heb alle reacties door me heen laten gaan, en soms ontstond er een mailwisseling met de respondent. Laat ik nu proberen om enkele lijnen in de discussie te trekken.

Techniek en theologie lijken op het eerste gezicht niets met elkaar te maken te hebben. De een zoekt oplossingen, de ander worstelt met onoplosbare vragen. Toch raken beide werelden elkaar dieper dan we denken. Wie het mens-zijn wil begrijpen, kan niet om techniek heen – en wie technologische ontwikkeling wil duiden, kan niet zonder theologie.

Gesprekssuggesties bij het september nummer van Open Deur, over ‘Bescherming’.

Iedereen heeft een schuilplaats nodig. Een plek waar je veilig bent. Ook in woorden kunnen we wonen. Woorden die ons wijzen op wat belangrijk is, wat er echt toe doet.

In de psalmen lezen we over God als burcht en vesting. Hij is een toevlucht voor wie op Hem vertrouwt. Een ander beeld voor de bescherming van God is de moedervogel, die de kuikens toedekt met haar vleugels.

Sommige heiligen worden beschouwd als beschermer van een stad, land, of beroepsgroep. Hun leven dient tot voorbeeld. In geval van nood kan de beschermheilige worden aangeroepen.

Een kerkelijke gemeenschap zou een plek van geborgenheid moeten zijn. Een veilige haven, voor iedereen. Toch laat de geschiedenis een ander beeld zien. Veel te lang bleef misbruik onbespreekbaar, en vonden slachtoffers geen gehoor. Pas in de afgelopen decennia ontstond voorzichtig ruimte voor gesprek, erkenning en verandering.

Aan het einde van een eredienst klinkt de zegen. Steeds vaker wordt ook om een zegen gevraagd voor een verre reis of uitzending. De zegen verbindt ons met God; het alledaagse wordt heilige ruimte.