Ik woonde als theologiestudent in De Bilt. Vlakbij Brinkman, toen VU-docent en later hoogleraar verbonden aan het IIMO. Hij nodigde mij uit elkaar te ontmoeten. Dat werd een hartelijke ontmoeting. Zijn belangstelling voor mijn plannen om de zending in te gaan, deed mij goed. Ik proefde toen al bij hem die combinatie van waardering voor de gereformeerde traditie én de brede aandacht voor oecumene en contextuele theologie.

Dat het boek Onzeker weten van de theologen Rikko Voorberg, Gerko Tempelman en Bram Kalkman stof deed opwaaien, moest zo zijn. Niet voor niets zag dit boek het licht op Aswoensdag, de dag in het kerkelijk jaar waarop stilgestaan wordt bij de sterfelijkheid van de mens, tot uiting gebracht in de woorden: “Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren”. Het eerste exemplaar werd alvast al direct door de auteurs zelf verbrand.

Mirjam van der Vegt neemt je volgens de methode uit de kloostertraditie , de lectio divina, mee door een heel divers bijbels bomenbos. 50 dagen van bezinning en rusten bij God vormgegeven in boek en gesproken meditaties.

De theoloog Martien Brinkman doet in dit boek een poging de inzichten en gedachten die hij in de loop der jaren in allerlei artikelen en boeken heeft gepubliceerd, uit te werken tot een samenhangend geheel. Centraal staan daarbij de veranderingen die zijn godsbeeld heeft ondergaan. Dat maakt het boek meteen interessant voor lezers die net als Brinkman (geboren in 1950) de afgelopen decennia betrokken zijn geweest bij geloof en kerk en die de veranderingen op maatschappelijk, cultureel en religieus gebied bewust hebben meegemaakt.

Velen van ons doen de ervaring op het ouderlijk huis te moeten leegruimen na het overlijden van ouders. Levert dat niet een film-van-herinneringen op? Wat doet dat met ons? Hoe kijken we terug op onze ouders, op ‘toen’, op onszelf…?

Een goed boek is als een bijl, die een bevroren zee klieft (Kafka). Zo’n boek is het boek van Bram van de Beek. Een dwars boek, een tegendraads boek. 70 jaar waarnemen, wat doet dat met een mens?

Een boek over de hemel. Dat intrigeert. Er zijn best veel boeken geschreven over de hemel, maar dit boek is uniek, omdat Catherine Wolff, auteur van dit boek, met grote kennis van zaken een zogenaamde cultuurgeschiedenis van de hemel beschrijft. Zowel vanuit religieus als niet-religieus oogpunt neemt ze de lezer mee op een reis door de tijd.

De ondertitel van het boek van Kees de Ruijter luidt: ‘Liturgie voor kerkgangers’. Daarmee is meteen duidelijk dat dit boek van een andere aard is dan ‘Horen naar de stem van God’. Dat boek behelsde een predikkunde voor predikers. Maar ‘De hemel op aarde’ is geen liturgiek (met een -k aan het eind). Het neemt zijn uitgangspunt niet in de theorie, maar in de praktijk van de liturgie.

Voormalig Aartsbisschop van Canterbury Rowan Williams kijk in dit werk naar het Oosten: naar de traditie van de Orthodoxe Kerk. Hij doet dit niet enkel met een historische blik, maar juist ook met zicht op het heden en de toekomst van de kerk. In het werk gaat hij in dialoog met denkers uit verschillende eeuwen en tradities – van Evagrius en Maximus Confessor tot het werk van de meer recente Maria Skobtsova en Sophrony Sakharov.