Dat dit boek een snelle herdruk beleefde, is begrijpelijk. Het is een boeiend en verrassend verslag van het leven van een man van wie, hoewel bewonderd en verguisd, heel veel onbekend gebleven is. In zijn opzet volgt de auteur een korte door Kuyper zelf geschreven autobiografische schets, waarmee hij inzicht gaf in de rollen die hij speelde. Die somde er zeven op: alpinist, reiziger, spreker, wetenschapper, activist, journalist en staatsman. Het leidt bij Snel tot een portret waarbij hij dankbaar gebruik maakt van allerlei (mede door Jasper Vree) nieuw opgedolven materiaal.

Na lezing van dit vlot geschreven en rijk geïllustreerde boek blijf je als lezer zitten met de indruk dat je Frans de Liagre Böhl beter als leermeester dan als vader kon hebben. Uit de veel aangehaalde citaten van zijn leerlingen ontstaat het beeld van een zeer geleerde man die zijn grote enthousiasme voor en kennis van de wereld van het oude Nabije Oosten op indrukwekkende wijze wist over te brengen. En dat niet alleen op een hoog academisch niveau, maar ook voor een breder publiek.

Op j.l. 28 mei werd in Ameide een Graafland symposium georganiseerd en werden er twee boeken gepresenteerd: de biografie Tegendraads gereformeerd door Arjan Boersema en Geest en Leven, een bundel preken, meditaties en opstellen van ds. en prof. Graafland.

De redacteuren zijn zonneklaar over de bedoeling van deze bundel, namelijk aantonen dat de calvinistische traditie een eigensoortige bijdrage heeft geleverd en kan leveren aan zowel de reflectie op kunst als de daadwerkelijke beoefening. Het boek valt in vier delen uiteen: allereerst de wortels van deze traditie bij Calvijn, Abraham Kuyper en Herman Dooyeweerd, vervolgens een aantal bijdragen over de kunstgeschiedenis, het derde deel is gevuld met beschouwingen over esthetica en het laatste deel is specifiek gewijd aan theologie van de kunst.

Ik vond het altijd pijnlijk onwaar als kerkmensen in discussies riepen: ‘Wij zingen alleen de Psalmen, want die komen direct uit de Bijbel’. Jammer dat menigeen dan niet besefte dat we in de praktijk slechts een klein aantal geliefde berijmde coupletten zingen uit de berijming van 1773. Voor diegenen die in de 18e eeuw aan de berijming van Datheen gehecht waren was de berijming van 1773 trouwens een nieuwe berijming, een nieuwlichterij waartegen men zich verzette. Ik ben opgevoed met de Oude Berijming. Gelukkig leerde ik sommige ‘versjes’ uit het hoofd / by heart. Wij keken met argwaan naar de oprukkende Nieuwe Berijming in het Liedboek voor de Kerken van 1973.

Van India naar Suriname, en dan naar Nederland – enorme afstanden, in kilometers, maar zeker ook in culturen… Kunnen we meereizen en meebeleven?

Deze bundel bevat een reeks voordrachten die in 2017 gehouden werden in Göttingen. Thema vormde daar het Bildungskonzept bij Cicero: de opvattingen van de bekende Romeinse staatsman over intellectuele ontwikkeling, met bijzondere aandacht voor de interactie met levensbeschouwing. Het nog lang als regiotaal beschouwde Latijn was in de tijd van Cicero bezig zich te emanciperen ten opzichte van het Grieks. Kuhlmann meent dat bewondering bij Romeinse prozaschrijvers gepaard ging met een zekere nuchterheid jegens

Eekelen en Bouw. In de samenvattende weergave van de inhoud van dit boek wordt met nadruk besproken welke specifieke rol water inneemt in het ‘Building with Nature’-proces. Daarnaast wordt in deze bijdrage ingegaan op de rol van religie en religieuze gemeenschappen in dit concept: welke toegevoegde waarde levert dat op en hoe kunnen religieuze gemeenschappen het beste worden betrokken bij dit proces?

Samuel Lee werd in november 2019 uitgeroepen tot Theoloog des Vaderlands. In zijn boek toont hij dat migratie van alle tijden is. Voor hem is de relatie tussen migratie in de Bijbel en de migranten in de Bijlmer flagrant. Velen van hebben een lange reis – al dan niet gedwongen – afgelegd voordat zij daar kwamen te wonen. Lee slaagt erin om de rol van de christen-migrant in Nederland positief te belichten.