De aarde wordt aangetast en grote groepen mensen zijn op drift, verjaagd van hun geboortegrond. Anderen vrezen hun komst. In Meer dan het leven maakt Erik Borgman duidelijk dat ook in deze situatie het christelijk geloof uitzicht biedt. Zijn woorden klinken even weerbarstig als stimulerend. Telkens wordt onze hoop gewekt en worden wij op onze mogelijkheden aangesproken. Wie zich opent voor de bron van een ‘meer dan het leven’, wordt vrij van angst en moedeloosheid, vrij voor en in verlangen en liefde.

Hoe blijf je staande in deze hectische tijd? Hoe blijf je trouw aan God en je naasten? Als je oprecht en waarachtig wilt leven in deze soms ongenadige wereld heb je innerlijke stabiliteit nodig. In Virtuoos betoogt Ariaan Baan dat de zeven deugden deze stabiliteit kunnen bieden. Zijn boek behandelt achtereenvolgens de theologische deugden geloof, hoop en liefde en de filosofische deugden verstandigheid, rechtvaardigheid, matigheid en dapperheid. Baan beschouwt de zeven deugden als geschenken van God, met behulp waarvan je een goed leven kunt leiden, virtuoos zelfs.

Lees hoofdstuk 42A uit het Dienstboek II van de Protestantse Kerk: Orde voor de inleiding in een bediening.

Lees hoofdstuk 33C uit het Dienstboek II: Formulier voor de bevestiging of verbintenis van dienaren van het Goddelijke Woord.

Lees hoofdstuk 33A1 uit het Dienstboek II van de Protestantse Kerk: Orde voor de bevestiging van een dienaar des Woords.

Het verhaal van de bruiloft in Kana staat al sinds mensenheugenis jaarlijks op het leesrooster voor de tweede zondag na Epifanie. Ook in het alternatieve leesrooster voor het Johannesevangelie dat De Eerste Dag dit jaar volgt, is het voor deze zondag opgenomen, waarvoor dit rooster zelfs is omgegooid. Daarom is het fijn dat de twee andere lezingen voor deze zondag in dit alternatieve rooster ons een andere bril opzetten om daardoor dit overbekende verhaal opnieuw te lezen.

In dit vervolg op de proloog van het Johannesevangelie draait het – net zoals in de voorafgaande achttien verzen – om de identiteit van Jezus, maar nu in relatie tot Johannes de Doper en diens woorden. Daarmee vult deze perikoop in wat in 1:6-8 al wel benoemd, maar nog niet beschreven werd: de manier waarop Johannes van het licht getuigt.

De Eeuwige ingebroken in de tijd, de Allerhoogste afgedaald om zich te laten ontmoeten, God in de wereld. Meer dan woorden lenen zich beelden en metaforen om Epifanie te vertellen. Uit de schatkist van de traditie dient zich de lichtmetafoor aan en het beeld van de intocht van koning JHWH in Jeruzalem, luister en majesteit. Want Epifanie is voor het oog. Niet beeldloos geloven. Zien. En al ziende getuige worden.

De Lofzang van Zacharias uit Lucas 1, het Benedictus, is zo’n liedtekst die in de loop van de eeuwen honderden keren is vertaald, berijmd of op muziek gezet. Een van de bijbelse cantieken, in de katholieke traditie vanouds in het getijdengebed gezongen tijdens de Lauden. Een van de liederen die in de protestantse traditie veelvuldig bij allerlei bijeenkomsten en vieringen in de advents- en kersttijd gedeclameerd of gezongen worden.