Titus

Wie schrijft over politiek in de eerste eeuw, in het Nieuwe Testament, moet zich er allereerst rekenschap van geven dat de term in zekere zin een anachronisme is. Politiek en religie zijn allebei moderne labels die betrekking hebben op ideeën en instituties. Zo wordt religie meestal gezien als een samenspel van overtuigingen en rituelen die in georganiseerde vorm door een geloofsgemeenschap gepraktiseerd worden. Er is een normatief element aan: dit moet je wel geloven, dat niet. En er is een sociale organisatievorm aan verbonden. Hetzelfde geldt voor ‘de politiek’: ook hier is het een samenspel van ideeën en praktijken, verbonden aan organisaties als een parlement en politieke partijen. Bij het bestuderen van de politieke dimensies van het optreden van Jezus moeten we dit anachronistische aspect van beide termen in ons achterhoofd houden.

Jona’s denken over God, mensen, de schepping wordt gevoed vanuit haat. Hij denkt daardoor te klein over God en verantwoordelijkheid voor onze medemens. Het open einde laat ruimte voor de vraag hoe wij zelf die verantwoordelijkheid kunnen nemen.

De gereformeerde broeders uit zijn verleden hebben de liefde veronachtzaamd en daar ondervindt Tonnie Dieleman nog altijd de gevolgen van. Het maakt hem boos. Toch gaat hij sinds kort weer af en toe naar de kerk en heeft hij ontdekt wat er met boosheid gebeurt wanneer het niet op oordeel stuit. Krina Huisman ging namens Theologie.nl met hem in gesprek.