Menu

Basis

Wie anders?

Bladerend in een oud fotoalbum kom ik tot mijn verrassing mijn geboortekaartje tegen. ‘Ik ben er’, staat er op de voorkant. Deze woorden doen me denken aan de Naam van God. Dankzij Hem mogen we er allemaal zijn.

Van jongs af aan speelt het geloof in God een belangrijke rol in mijn leven. Als kind kwam ik tot de conclusie dat God wel moest bestaan. Hoe kon het anders dat ik er was en dat alle andere mensen er waren? En hoe kwam het anders dat iedereen zo verschillend was en dat de ene persoon nooit iemand anders kon worden? Een groot mysterie vond ik het. Ik kwam tot de conclusie dat dit op een of andere manier met God te maken moest hebben, al kon ik niet precies uitleggen hoe dat dan zat. Nog steeds ervaar ik de wording en geboorte van een nieuw mensenkind als een groot wonder. Het verwijst voor mij naar God, bron van alle leven.

Bijbelse geschiedenis

Op de lagere school en op de zondagsschool leerde ik God door de bijbelse verhalen beter kennen. Ook kreeg ik van mijn ouders toen ik kon lezen een kinderbijbel. De verhalen spraken me sterk aan, vooral de verhalen over Jezus. Ik werd geraakt door de liefde die Jezus voor alle mensen had en door alle goede dingen die Hij voor hen deed. Dat Jezus en God bij elkaar hoorden, sprak voor mij vanzelf.

De Bijbel is voor mij een belangrijk boek, waar ik nog steeds graag in lees. Zowel alleen als ook samen met anderen. Ik vind er richting en steun in voor mijn dagelijks leven. In de verhalen en andere teksten ervaar ik iets van het spreken van God. Niet dat alles even begrijpelijk is. Er staan moeilijke en weerbarstige gedeelten in de Bijbel, waar niemand een goed antwoord op kan geven. Toch ervaar ik de Bijbel vooral als een positief boek waarin de liefde van God openbaar wordt.

Als bepaalde dingen mij minder aanspreken, speelt er nog zoiets als ‘trouw-zijn’

Vanaf mijn studietijd volg en leid ik verschillende bijbelkringen. Het samen praten over een bepaald bijbelgedeelte ervaar ik als heel inspirerend en fijn. Het is mooi om te horen hoe iemand anders een bepaalde tekst leest en verstaat. In het gesprek kunnen we veel van elkaar leren. Ons lezen van de tekst wordt ruimer en veelkleuriger. Als iemand vragen heeft bij een tekst, kan een ander vanuit zijn/haar ervaring deze woorden weer op een andere manier belichten. Of we slaan er een bijbelcommentaar bij op. Ik ervaar dat het samen bijbellezen de verbinding met elkaar en met God versterkt. Dat zou ik niet willen missen.

De kerk

Ik ga graag iedere zondag naar de kerk. Ik vind het fijn om samen met anderen te zingen en te bidden, om de preek te beluisteren, om de zegen van God te ontvangen. Ook de ontmoeting met anderen maakt voor mij een wezenlijk onderdeel uit van de kerkdienst: het elkaar begroeten, even een praatje met degene die naast je zit, het koffiedrinken na de dienst. In de coronaperiode was het fijn om de dienst online te kunnen volgen. Toch was ik blij toen we als gemeente weer echt samen konden komen. Als ik door omstandigheden een keer niet naar de kerk kan, mis ik dat. Mijn zondag voelt niet ‘compleet’.

De waarde van kerk-zijn ervaar ik niet alleen in de dienst maar ook op andere momenten. Doordeweeks in de gesprekskringen, kerkenwerkgroepen, pastorale bezoekjes, vormingen toerustingsbijeenkomsten, koffieochtenden, cantorij… Al deze kerkelijke activiteiten bieden de gelegenheid om elkaar te ontmoeten, de eigen talenten in te zetten, samen bezig te zijn met de opdracht van de kerk in de stad en in de wereld… Ik heb daar veel plezier in en ik merk dat anderen dat ook hebben.

Natuurlijk zijn er ook klussen die minder leuk zijn. En natuurlijk gebeuren er soms onhandige of vervelende dingen in het contact of het werk. Ook dat hoort erbij. Het is goed om dat met elkaar uit te praten, en dan ook weer samen verder te gaan.

Ik heb er eerlijk gezegd nooit over gedacht om de kerk te verlaten. Waarom zou ik dat willen of doen? Ik vind het fijn om erbij te horen. En als bepaalde dingen in de kerk mij minder zouden aanspreken, speelt er voor mij ook nog zoiets als ‘trouw-zijn’.

Jezus volgen

De wezenlijke roeping van de kerk is volgens mij het volgen van Jezus Christus. Wij zijn immers Zijn gemeente. Ook in mijn eigen leven voel ik mij geroepen om Jezus na te volgen en God te dienen. Voor mij betekent het volgen van Jezus: er zijn voor mensen die ik op mijn levensweg tegenkom, een luisterend oor en helpende hand bieden, oog hebben en opkomen voor de meest kwetsbaren, goed zorgen voor de aarde en al wat er op leeft, Gods liefde proberen door te geven… Ieder mag dat doen op de plaats die hem/ haar gegeven is, en met de talenten die hij/zij heeft ontvangen. Van Jezus leer ik ook dat het goed is om regelmatig de verbinding met God te zoeken. In mijn dagelijks leven neemt het praten met God een belangrijke plaats in. Niet alleen op speciale momenten maar ook gewoon tussen alle bezigheden door.

Ik ervaar dat het volgen van Jezus mij een diepe ‘zin’ geeft in het leven. Persoonlijk ervaar ik geen nadelige gevolgen van het christen-zijn. Ik word niet vervolgd of bespot vanwege mijn geloof, mijn leven staat er niet door op het spel. Ik besef dat dat voor veel christenen in de wereld anders is.

Jezus geeft in het Evangelie regelmatig aan dat het niet gemakkelijk is om Hem te volgen. Het betekent onder andere dat je ‘je leven moet verliezen’ (Mat. 10:39) ‘geen plaats hebt om je hoofd te ruste te leggen’ (Luc. 9:58), ‘met verdrukking en vervolging te maken kunt krijgen’ (Luc. 21:12)… Ik vraag me wel eens af: Kan ik, als mijn leven door het geloof gevaar loopt, ook nog voluit ‘ja’ tegen Christus zeggen? Ik hoop het van harte!

Jezus leert dat het goed is regelmatig de verbinding met God te zoeken

Tot wie anders?

De woorden van Jezus zijn niet altijd gemakkelijk te begrijpen. Zeker niet als je ze voor het eerst hoort. Ik snap dat het handelen en spreken van Jezus voor de mensen in zijn tijd soms niet te volgen was. Zelfs voor zijn naaste leerlingen niet. Begrijpelijk dat velen dan afhaken. Ook in onze tijd zien we dat veel mensen afhaken van de kerk. Ieder heeft daar zijn/haar eigen beweegredenen voor. Ik vind het erg jammer als mensen niet meer mee willen doen. Ik mis hen. Tegelijk blijf ik vast geloven in de toekomst van de kerk. Zelfs als er maar een handjevol mensen zou overblijven, kun je doorgaan met kerk-zijn. Denk bijvoorbeeld aan een huisgemeente, of een kleinschalige pioniersplek.

In Johannes 6 vraagt Jezus aan degenen die overblijven: ‘ Willen jullie soms ook weggaan?’ Petrus antwoordt: ‘Naar wie zouden we moeten gaan, Heer? U spreekt woorden die eeuwig leven geven, en wij geloven en weten dat U de heilige van God bent.’ Deze woorden van Petrus zijn mij uit het hart gegrepen. Ik zou geen A/ander weten bij wie zoveel heil te vinden is als bij Jezus Christus. Daarom blijf ik graag bij Hem, bij God, en bij de kerk.

Gerry Kramer-Hasselaar is bezoekmedewerkster in de kerk en psychologe. Zij is lid van de redactie van Ouderlingenblad.

Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken