Zie elkaar en wees mild

We kennen er allemaal wel één of meer, van die bevlogen mensen die vol enthousiasme ‘ervoor gaan’. In de kerk, in onze gemeente of omgeving zetten ze zich in voor de/een goede zaak. Deze keer wordt Willine uitgelicht, een ‘bevlogen mens’ die zich op meerdere fronten inzet, met als beginpunt haar eigen jeugdervaringen.

Willine Sonnenberg is een gouden kracht in onze gemeente. Bij het nadenken over ‘bevlogen mensen’ kwam ik vrijwel direct bij haar uit. Samen met haar man heeft ze drie kinderen in de basisschoolleeftijd.

Ze is zo’n 20 jaar betrokken bij onze gemeente in Zeist. Momenteel is ze jeugdouderling en daarnaast ook erg actief in de muziek. Willine groeide op in een sterk op de kerk betrokken gezin. Haar vader was gemeentepredikant.

‘De vreugde over de kerk lag altijd op tafel. Natuurlijk was er weleens wat, maar de vreugde voerde de boventoon. Ik herinner me de al wat oudere mevrouw op onze clubavonden, ik zal een jaar of negen zijn geweest. Ze was altijd belangstellend, vroeg altijd hoe het ging. Het was een feest om naar club te gaan. Dat gevoel heb ik altijd vastgehouden: het mag fijn zijn in de kerk.

Natuurlijk is dat goed genoeg, we dienen samen God en dan zijn schoonheidsfoutjes niet erg

Al heel jong werd ik gevraagd mee te doen in de kerk met mijn blokfluit. Dat is belangrijk geweest voor me, dat ik gezien werd. Het is eigenlijk ook wel de as geworden waarover ik mij inzet voor de kerk, vooral rond de muziek en het jongerenwerk. Ik werd als kind meegenomen door anderen en dat heeft gemaakt dat ik zelf ook al jong begon anderen mee te nemen. Dat is altijd zo gebleven. Laatst kreeg ik nog een filmpje van een jongere die oefende met zijn instrument, met de vraag of het zo goed genoeg was. Natuurlijk is dat goed genoeg, we geven geen concert, we dienen samen God en dan zijn schoonheidsfoutjes helemaal niet erg. Binnen een veilige setting met een goed vangnet kunnen we zo ook echt een kweekvijver zijn. De kerk is zo’n prachtige oefenplek voor later, ook voor meer verborgen talenten.’

‘Ook het meedenken over beleid in de kerkenraad vind ik boeiend, met name vanuit mijn verantwoordelijkheid voor het jeugden jongerenwerk in onze gemeente. Ik vind het ook belangrijk vanuit een visie te werken en niet mee te waaien met allerlei winden. Wie zijn we als gemeente en wie willen we zijn? We zoeken naar een goede plek voor tieners in onze gemeente, en dat willen we mét hen doen, niet vóór hen. En hoe ver durf je daarbij te gaan in het geven van verantwoordelijkheid?

We moeten wel leren dat we in de kerk niet alles direct hoeven te begrijpen, het Evangelie moet je leren verstaan, je moet er gaandeweg meer feeling voor gaan krijgen, het is geen fastfood. Hier moeten we als gemeente oog voor hebben.

Geloven gaat niet zonder gemeenschap. Zie elkaar en wees mild, dat is echt een motto voor mij. De maatschappij is zo hard, we worden op zoveel afgerekend, laat de kerk nu een plek zijn waar dat niet gebeurt.’