Zomer vieren

Als ik aan een bijzondere zomer terugdenk, gaan mijn gedachten vanzelf tien jaar terug in de tijd. In 2015 gingen we vanuit de kerk voor de eerste keer met een groep jongeren op werkvakantie. De jeugdouderling was met het idee gekomen. Zelf was hij als tiener met een dergelijke reis mee geweest, en het had een onvergetelijke indruk achtergelaten. Elke jongere zou zo’n kans moeten krijgen, was zijn gedachte. Het idee werd al gauw omarmd. En zo vertrokken we met een groep van zo’n 25 personen (jongeren en leiding) naar Slowakije, om daar een kerk te bouwen.

Wat maakte dit tot een onvergetelijke zomer? Om te beginnen het avontuur met elkaar. Voor sommigen was het voor het eerst, dat ze de grens overgingen. Ik zie nog de verwonderde blik van een deelnemer, toen tijdens de reis erheen de bergen in de verte opdoemden.

Wat het ook tot een avontuur maakte, was dat we in een heel andere setting terechtkwamen. Een onbekend land, met een heel ander straatbeeld. En de voorzieningen, die van zo’n ander niveau zijn. Alsof je tientallen jaren terugging in de tijd. De jongeren realiseerden zich plotseling hoe welvarend wij zijn. Maar het waren met name de ontmoetingen met de mensen daar die diepe indruk maakten. Al spraken we elkaars taal niet, je ontdekt dat er ook zoiets is als de taal van het hart: er groeide een bijzonder soort verbondenheid, die heel eigensoortig is. De hartelijke ontvangst en de enorme hoeveelheden zelfgemaakte zoetigheden droegen daar ook aan bij. Kosten noch moeiten werden gespaard om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. Het was hard werken om al die zoetigheid weer te verbranden…

Naast hard werken was er ook ontspanning. We hebben veel lol gehad met elkaar. Daardoor leer je elkaar ook op een heel andere manier kennen. Ik kende alle jongeren al van catechisatie, en zij kenden mij. Maar niet op de manier waarop we elkaar daar leerden kennen. Het gaf de gesprekken veel meer diepgang – ook in de tijd daarna. Mooi was het om te zien, dat tijdens de reis de onderlinge verbondenheid groeide.

Uiteindelijk hebben we meer ontvangen dan gegeven. En het mooie is: voor de Slowaken voelde het precies hetzelfde. De diepe dankbaarheid, die zij lieten zien, heeft veel gedaan met de jongeren. Nog steeds gaan er groepen jongeren op werkvakantie. Maar die eerste keer was toch het meest bijzonder.