Menu

Premium

Preekillustraties: Hemel

  • De poging om de hemel op aarde te verwezenlijken heeft steeds de hel voortgebracht.
    Karl Popper

Zie ook

Illustraties bij hemel, hemelen en Vaderhuis

  • Om de hemel te zien moet je gaan liggen.

    Paul Morand

  • Wat een hel zou de hemel zijn als wij er elkaar zouden ontmoeten.

    Bernard Seulsten

  • Mik op de hemel en je zult de aarde erbij krijgen; mik op de aarde en je krijgt geen van beide.

    C.S. Lewis

  • De hemel is de ons verborgen helft van de schepping.

    Karl Barth

  • Je moet uit de kerk gaan om de hemel te kunnen zien.

  • Maurice Chapelan

  • De hemel is als het boek van God ons voorgelegd om zijn wonderwerken in te lezen.

    J. Milton

  • De mens moet niet zorgen dat hij in de hemel komt, maar dat de hemel in hem komt.

    O. Ludwig

  • De hemel laten wij over aan de engelen en de mussen.
    Heinrich Heine

  • Het zou kunnen zijn dat wij straks elkaar niet herkennen, maar kennen. Dat wij niet elkaar weerzien, maar elkaar zien, in elkaar inzien.

    K. Schilder

  • Wie alleen maar naar de hemel kijkt, kan gemakkelijk zijn neus op aarde breken.

    Slowaaks spreekwoord

  • De hemel is de ware binnenkant van de buitenkant van onze aarde.

    A.A. van Ruler

  • Hemel betekent in de Schrift opperste verborgenheid.

    N.T. Bakker

  • Het mag bezwaarlijk wezen niet in een hiernamaals te geloven, maar toch, ik zou niet weten wie ik daar terug zou willen zien.

    W.F. Hermans

  • Alleen wie de wereld en de mensen haat, kan naar het hiernamaals van de christenen verlangen.

    W.F. Hermans

  • Dat God in de hemel is, is een volmaakte vreugde.

    A. Augustinus

  • Een weetgierig man vroeg zich af waar de hemel was. Hij bouwde een grote verrekijker waarmee hij naar de sterren tuurde. Nergens kon hij de hemel vinden. Hij bedacht dat de hemel zich misschien op een onbekend eiland bevond. Per schip reisde de man de wereld af, maar op geen enkel eiland dat hij aandeed, vond hij de hemel. Bijna aan het eind van zijn tocht was gekomen, ontmoette hij een oude vrouw. Ze vroeg hem wat hij deed. ‘Ik ben op zoek naar de hemel’, vertelde de man. De vrouw zei niets. Ze raapte een bloesem op, die pas uit een boom was gevallen en legde die voorzichtig in haar hand. ‘Kijk’, zei ze, ‘zoals mijn hand deze bloesem draagt, zo draagt God het leven van ieder mens. Die hand van God, dat is de hemel.’

    Stephan de Jong

  • Een Samoerai – die behoort tot de klasse van de zwaardvechters en veel status bezit – wendt zich tot een zenmeester met de vraag wat waar is van het verhaal van hemel en hel. De zen-meester keert zich van hem af en zegt geen tijd te hebben voor zulke stomme vragen. Bij deze lompe behandeling ontsteekt de Samoerai in razernij en schreeuwt tegen de monnik: ‘Ik zou u kunnen doden.’

    ‘Dat is hel’ antwoordt de monnik. De Samoerai kalmeert en beseft de waarheid van die woorden. Hij buigt en dankt de monnik voor de les. ‘Dat is de hemel’ zegt de monnik.

    Uit het zen boeddhisme

  • Een rabbijn werd in de gelegenheid gesteld een bezoek te brengen aan zowel het vagevuur als het paradijs. Bij het vagevuur hoorde hij de meest verschrikkelijke kreten, afkomstig van de meest getormenteerde wezens die hij ooit gezien had. Toen hij dichterbij kwam zag hij dat zij aan een grote eettafel zaten, gedekt met schitterend bestek en serviesgoed en overladen met de meest heerlijke spijzen die men zich maar kan denken. De rabbijn begreep maar niet waarom deze mensen zo te lijden hadden en toen hij nader keek, zag hij dat hun ellebogen allemaal omgekeerd zaten zodat ze niet hun armen konden buigen om het voedsel naar hun mond te brengen.

    Vervolgens werd de rabbijn naar het paradijs gebracht en daar hoorde hij gelach en hij voelde dat de atmosfeer vol vreugde en blijdschap was. Maar tot zijn verbazing zag hij precies een zelfde situatie, mensen aan een eettafel overladen met dezelfde heerlijkheden als hij eerder gezien had. Alles was eender, ook de binnenstebuiten gekeerde ellebogen. Maar er was één opmerkelijk verschil: ieder bracht het voedsel naar de mond van zijn of haar buur.

    Onbekende bron

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken