Wanneer Augustinus als bisschop op leeftijd (43-47jr) zijn relatie met zichzelf, de schepping en de Schepper in zijn Belijdenissen1 beschrijft, ontkomt hij er niet aan om stil te staan bij de dood van geliefde mensen in zijn omgeving. Zo geeft hij in het vierde boek van zijn Confessiones een kritische inkijk in zijn verdrietige reactie op het heengaan van een vriend. Deze vriend was hem indertijd zelfs gevolgd toen Augustinus zich aansloot bij aanhangers van het Manicheรฏsme. De vriend werd op zijn ziekbed gedoopt. Hij trachtte in een tijdelijke opleving voor zijn dood Augustinus te overtuigen terug te keren naar
Het volledige artikel lezen?
Dit artikel is voor Basis- en Premium-leden.
Log in en lees verder. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 6.700 artikelen over levensvragen, spiritualiteit, opinie en maatschappij en verdiep je in wat geloof en theologie betekenen voor het leven van vandaag.
Bekijk Basis & Premium >
InloggenLid worden