Basis

Augustinus rouwt om de dood van zijn moeder Monica van Thagaste

Augustinus. Philippe de Champagne, ca 1645-1650. Los Angeles County Museum of Art.

Wanneer Augustinus als bisschop op leeftijd (43-47jr) zijn relatie met zichzelf, de schepping en de Schepper in zijn Belijdenissen1 beschrijft, ontkomt hij er niet aan om stil te staan bij de dood van geliefde mensen in zijn omgeving. Zo geeft hij in het vierde boek van zijn Confessiones een kritische inkijk in zijn verdrietige reactie op het heengaan van een vriend. Deze vriend was hem indertijd zelfs gevolgd toen Augustinus zich aansloot bij aanhangers van het Manicheïsme. De vriend werd op zijn ziekbed gedoopt. Hij trachtte in een tijdelijke opleving voor zijn dood Augustinus te overtuigen terug te keren naar

Wellicht ook interessant

Afbeelding van skeletten die verschillende houdingen aannemen, tegen een gele achtergrond.

None

‘Staan de deuren van de hemel wel voor mij open?’

De laatste levensfase: geestelijk verzorgers zijn ermee vertrouwd. Maar welke geloofshoudingen treffen ze op het sterfbed aan? Annelies Brinkhuis-Brouwer schreef er onder meer over in Hoe het ook loopt: verhalen over verlies, veerkracht en vertrouwen. Drie van deze verhalen publiceren we de komende tijd op Theologie.nl. In het eerste verhaal, ‘Hoop’, ontmoeten we een man die opeens twijfelt of de deuren van de hemel wel voor hem openstaan.

None

Gouden tabletten: een reispas voor het dodenrijk

Gouden tabletten met Oudgriekse teksten werden vanaf de vierde eeuw v.Chr. aan overledenen meegegeven. Ze bevatten aanwijzingen voor de reis door de onderwereld en het bereiken van een gelukkig leven na de dood. De teksten benadrukken de goddelijke afkomst en rituele reinheid van de ingewijde, die herboren kan worden als god. Hoewel vaak aan orphisme verbonden, is de precieze religieuze stroming onbekend.

None

Eleusische mysteriën

Mysterieculten boden ingewijden religieuze ervaringen en hoop op een beter leven na de dood. De Eleusische mysteriën, gewijd aan Demeter en Persephone, waren het bekendst. Tijdens geheime rituelen maakte men een overgang van duisternis naar licht. De inwijding beloofde goddelijke bescherming en een beter lot in het hiernamaals. Rituele reinheid en correcte ceremoniën stonden centraal; een moreel leven was niet altijd vereist.