In de wintermaanden worden de beelden in de tuinen van het paleis van Versailles vakkundig in hoezen gewikkeld om ze te beschermen tegen vorst en de mogelijke gevolgen ervan: breuken en scheuren. Wie in deze maanden de tuinen teleurgesteld verlaat omdat hij of zij de beelden niet kan zien zoals ze er in de zomermaanden in voile glorie prijken, mist een derde oog. Ook de verhulde beelden zijn (als je dat wilt) als kunst te zien.

De haan kraait dat de dag begint. Daarom noemde de dichter Aurelius Prudentius Clemens (348 – omstreeks 405) hem in de uitgebreide Hymnus ad galli cantum de gevleugelde bode van de dag (ales diei nuntius). Mede door dit lied kreeg de haan in de christelijke traditie een symbolische meerwaarde. Die meerwaarde was echter niet slechts voorbehouden aan het christendom. Ook in de joodse traditie kende en kent men een grote waardering voor (het beeld van) de haan.

In het Maarten van Rossum-museum in Zaltbommel bevindt zich een bijzondere zonnewijzer uit de zeventiende eeuw, afkomstig uit een van de kloosters uit de omgeving. Welk klooster precies, dat is onbekend. Bijzonder aan die deze zonnewijzer – het is de enige in deze vorm in Nederland – is dat hij de vorm van een boek heeft. Een boek waarop de uren worden geteld.

Op de valreep van de dood (ik ben op het moment dat ik dit schrijf ongeneeslijk ziek) sta ik nog een keer stil bij een bijbeltekst die mij heeft geraakt en die ook gezien kan worden als mijn kleine theologische testament als het gaat over de mens en over God. Lang geleden heb ik al eens over deze tekst gepreekt en ook in Schrift schreef ik er eerder al over (nr 233 [2007], blz.180).

Gerard van Broekhuizen laat zien hoe de tekst in 1 Korintiers 16 door de tijd heen aan verandering onderhevig was. De aanpassingen waren nogal sturend van aard…

Gerard van Broekhuizen bespreekt waarom het herdenken van Stefanus op tweede kerstdag, volgens de liturgie, een mooie reflectievraag opwerpt. Hij doet dit aan de hand van een Oud Noorse preek over Stefanus.

In dit bijschrift staat Israël centraal, en reflecteert Gerard van Broekhuizen op de hedendaagse situatie in Israël vanuit de Hebreeuwse bijbel. Wat lezen we daar over het innemen van land, en hoe kunnen we daar vandaag de dag op reflecteren?

In het bijschrift kijkt Gerard van Broekhuizen naar de rituelen en gebruiken rond rouw; van collectief naar persoonlijk, van klaagzangen tot moderne varianten daarvan.

Gerard van Broekhuizen bekijkt de verschillende keren dat David in rouw verkeert. Hoe ziet die rouw er uit, waarin verschilt het van elkaar?