Hoe vind je stille tijd in een wereld die op hol is geslagen? God zelf ontmoeten nodigt je uit om op retraite te gaan. Zonder klooster, gewoon vanuit je eigen huiskamer. Want in de stilte en het gebed kan God opeens verschijnen. In tien inspirerende bijbelmeditaties, ofwel geestelijke oefeningen, neemt jezuïet Nikolaas Sintobin je mee langs bijbelse sleutelmomenten. De focus ligt op het leven van Jezus. Elke gebedstijd bestaat uit aansprekende teksten, verdiepende oefeningen en kleurrijke illustraties die je helpen om stil te worden en God zelf te ontmoeten.

Sinds ik jong was heb ik nooit anders geweten dan dat jongeren minder gelovig zijn dan ouderen. De gestaag vooruitschrijdende secularisatie was, met name in het christelijke Westen, een vanzelfsprekendheid. Het leek normaal dat het aantal mensen dat op zondag “nog” naar een viering ging alsmaar afnam.

Deze doorwrochte studie, door de auteur nederig “essay” genoemd, biedt een indrukwekkend overzicht van de problematiek van het heilige in de hedendaagse cultuur. In zes hoofdstukken analyseert Jan Martijn Abrahamse de plaats van het heilige als categorie die toelaat om God te denken en te ervaren in het begin van de 21ste eeuw. Het werk van talrijke theologen wordt er op een beknopte maar bevattelijke wijze samengebracht

In het boek Op het kompas van vreugde biedt Nikolaas Sintobin de lezer handvatten om een vreugdevol en vervullend leven te oefenen. Wat leeft er in jou? Welke weg wil je bewandelen? Door stil te worden in gebed, leer je de route kennen die God met jou wil gaan.

De spiritualiteit van Ignatius van Loyola en zijn Geestelijke Oefeningen vertrekken van een ervaring van existentiële onzekerheid. Ze reiken een pedagogiek aan die leert om de crisis in kaart te brengen. Vervolgens is er een traject van vijf stappen om er mee om te gaan.

De weg waartoe God ons uitnodigt, vinden en volgen is het doel van de onderscheidingwijsheid uit de ignatiaanse traditie. Nikolaas Sintobin legt uit wat daarvan de aannames en voorwaarden zijn.

Wie waakt erover dat de theoloog niet opbrandt? Mijn antwoord is eenvoudig. Intervisie, supervisie, coaching, ik wens ze elke theoloog toe. Ik heb er zelf veel baat bij. De eindverantwoordelijke voor de eigen ziel is echter de theoloog zelf. Dit geldt voor alle beroepscategorieën maar wellicht op een bijzondere wijze voor theologen. Immers, naast de ratio kan ook de intieme, persoonlijke geloofservaring een rol spelen in het bedrijven van theologie.

De laatste jaren schrijf ik steeds meer. Ik vind schrijven boeiend en plezierig. Je bereikt veel mensen, ook op langere termijn. Het schrijven helpt om mijn gedachten boven water te krijgen, kritisch te onderzoeken op hun coherentie en te ordenen tot een logisch geheel. Ik loop vooral warm voor spiritualiteit en christelijk geloof. Ik kan schrijven over datgene waaruit ik leef. Als ik terugblik op mijn schrijftechniek dan merk ik een aantal constanten op en evengoed een evolutie. Ik deel zeg raag met je.

Persoonlijk vind ik de vraag naar het al of niet bestaan van engelen op zich niet zo relevant. Wat me meer interesseert is waar engelen voor staan, wat ze be-teken-en, waarom er blijkbaar zo’n aantrekkingskracht van uitgaat. Ik heb de indruk dat het concept beschermengelen een efficiënte bemiddeling is om het complexe theologische concept van voorzienigheid toegankelijk en begrijpelijk te maken voor veel mensen. Om die reden lijkt het me gerechtvaardigd voor theologen om na te denken over dit concept, het te verfijnen en uit te zuiveren.