Bij Lucas 19,22-44 Iedereen, jong en oud, krijgt een groen gekleurd blad papier, zo mogelijk in de vorm van een palmtak. Wij doen vanmorgen De Grote Palmtak Quiz. U hebt […]

Bij Sefanja 1,14-2,3 en Marcus 13,14-27 In 63 v.Chr. maakte de Romeinse generaal Pompeius een einde aan de Hasmonese dynastie, die vanaf 167 v.Chr. over Judea had geregeerd als relatief […]

Bij 1 Koningen 19,19-21 en Lucas 9,51-62 We horen deze zondag twee berichten over het gehoor geven aan een roeping. Eerst is het in het boek der Koningen de profeet […]

Bij Ezechiël 34,1-16[1] Zie over deze lezing ook: Hans Greive, Slechte herders en de goede herder, in dit nummer, bij 4e van Pasen, 29 april. Ezechiël 34 als Schriftlezing op […]

Bij Lucas 1,57-80 Lucas 1,57-80 is het slot van het geboorteverhaal van Johannes de Doper, de voorloper, theologisch en narratief, van Jezus van Nazaret (1,76). Zijn geboorteverhaal en dat van […]

Bij de doop van een mens wordt de drie-ene Naam van God hardop over de dopeling uitgesproken. Zo heeft Jezus het gewild. In het Matteüsevangelie zijn het de laatste woorden die Hij tot zijn leerlingen richt (28:19). Een christen belijdt die God in wiens Naam hij of zij gedoopt mocht worden. Dat is de God van Israël, met die wonderlijk mooie Naam: ‘Ik zal er zijn’ (Hebr.: JHWH). De Enige openbaart zich als Vader, Zoon en Heilige Geest: God bóven ons, God vóór ons, God ín ons. Drie-in-Eén is Hij: onze Schepper, Verlosser én Vernieuwer.

Met Witte Donderdag begint in de westerse kerk het Paastriduüm, de drie dagen waarop het verhaal van Jezus’ lijden, sterven en opstanding in herinnering wordt geroepen. Het is een belangrijk verhaal: als kerk nemen we de tijd het breed uit te meten.

Bij Joël 2,21-27, Openbaring 21,10-14.22-23 en Johannes 14,23-29 (31) De evangelielezing van vandaag bestaat uit Jezus’ antwoord op een vraag van ‘Judas, niet Iskariot’ (Johannes 14,22). Deze Judas is de […]

De heilige Drie-eenheid, één God in drie personen, Vader, Zoon en Geest, is het belangrijkste mysterie van het christendom. Sinds de veertiende eeuw viert de kerk op de eerste zondag na Pinksteren haar hoogfeest. Een logische keuze in het kerkelijk jaar: de leerlingen die Jezus met Hemelvaart verlaten had, werden immers met Pinksteren vervuld van de heilige Geest. Na de periodes van de Vader, het Oude Testament, en de Zoon, het Nieuwe Testament, begint dan de periode van de Geest, de kerk. Of moeten we zo rechtlijnig niet denken?