Het verhaal van de bruiloft in Kana staat al sinds mensenheugenis jaarlijks op het leesrooster voor de tweede zondag na Epifanie. Ook in het alternatieve leesrooster voor het Johannesevangelie dat De Eerste Dag dit jaar volgt, is het voor deze zondag opgenomen, waarvoor dit rooster zelfs is omgegooid. Daarom is het fijn dat de twee andere lezingen voor deze zondag in dit alternatieve rooster ons een andere bril opzetten om daardoor dit overbekende verhaal opnieuw te lezen.

De aanhef van Jesaja 51 maakt direct al duidelijk dat het niet woorden voor iedereen zijn. Hij richt zich tot mensen die gerechtigheid najagen en de Eeuwige zoeken. Die worden op een spoor gezet. Kijk naar de rots waaruit jullie gehouwen zijn en de holte van de put waaruit jullie gegraven zijn. Het is minder lief dan sommige vertalingen ons aanreiken. De diepte waaruit wij komen, grijpt nogal aan. Abraham en Sara, met alle nabijheid waarmee Genesis hen voor ons neerzet, waren geen romantische zielen. Alles prijsgeven, al je ervaring, ja, je gezond verstand. Alles moet plaatsmaken voor de velen die komen gaan.

‘Wij zijn nog in leven!’ Deze dankbare ontboezeming had zomaar uit de mond van Jezus’ vriend Lazarus kunnen komen na zijn wonderbaarlijke opwekking uit de dood. Maar Lazarus houdt zijn mond stijf dicht. Hij zegt geen woord. Deze heerlijke verzuchting hebben we te danken aan de profeet Jeremia (Klaagliederen 3:22). Aan hem die omwille van zijn roeping vele smarten, verdachtmakingen, onheuse bejegeningen moest ondergaan – omdat hij ongenadige kritiek leverde op de religieuze en politieke leiders rondom Jeruzalem en de tempel – worden vijf klaagliederen toegeschreven. Een opmerkelijk aantal: voor elke Tora-rol één.

In het dagblad Trouw van 19 april 2019 schreef Peter-Arno Coppen in de rubriek ‘Taal’ dat het steeds moeilijker vol te houden is dat elke taaluiting één vaste betekenis heeft. Zo verbaas ik mij steeds erover dat de evangelisten in weinig woorden zo veel betekenis kunnen leggen. Wat op het eerste gezicht de weergave van een gebeurtenis is, zoals de doop van Jezus, blijkt bij close reading zo veel meer in te houden: herinnering, opdracht, belofte.

Johannes 3,7 Vooraf: Voor kinderen is deze lezing erg abstract. Daarom de volgende concretisering. Wat deed je het allereerst toen je geboren werd? Daar weet je zelf niets meer van, […]

Bij Marcus 4:26-34 Aagje droomt van een eigen tuintje. Daarachter bij het muurtje, daar is nog een mooie, zonnige plek. Aagje gaat aan het werk. Met een hak maakt ze […]

Bij Jozua 4:19-5:1.10-12 en Johannes 6:1-15 (4-15) De Grote Vasten, de Veertigdaagse, bereikt een kantelpunt. Halverwege wordt reeds verlangend vooruitgegrepen, vooruitgezien, vooruitgeleefd. De gemeente viert – onder voorbehoud, maar toch […]

Bij Johannes 9,1-13(14-25)26-39 De Veertigdagentijd is een tijd van bezinning en inkeer. Naar rooms gebruik staan naast bidden het vasten en de naastenliefde centraal. Het vasten komt vaak tot uiting […]

Bij Jesaja 7,10-14 en Lucas 1,26-38 Adventstekst De jonge vrouw zal zwanger worden en een zoon baren. Het is een teken (Hebr.: ’ot) dat God geeft aan het huis van […]