Bij 1 Samuel 12,19b-24 en Johannes 14,15-21 waar blijf je noumet ‘ik hou van jou’ik voel me ziek, verlaten,je hebt me gewoon in de steek gelaten ook al voel je […]

Bij Jeremia 32,36-41 en Lucas 24,35-48 geloof niet wat ze zeggendat is helemaal niet waardat ik voor jullie neus stais helemaal niet raar wie heeft gezegddat ik jullie zou verlatenkijk […]

Bij 2 Koningen 2,1-15 en Lucas 24,49-53 we tuurden en staardendie wolkenwat prachtighet lijken net paardenik ben in de wolkenmijn vader slingert me ronden danzet hij me weer met beide […]

Bij 2 Koningen 17:(5-7)24.29-34 en Lucas 17:11-19(21) Ze zijn altijd anders geweest daar in het noorden. Bewoners van het Noordrijk, van de Assyrische provincie Samerina, van Samaria in de Romeinse […]

Bij Joël 2,28-32 en Johannes 20,19-23 geloven is doeneen omhelzing, een zoengeloven is zingen met al je krachtgeloven is iets wat je niet verwacht vol geestkracht en vuurgaan mensen hand […]

Bij Matteüs 4,1-11 en Psalmen 91 Invocabit Invocabit is de naam van de eerste zondag van de vasten. Die naam komt uit Psalmen 91,15: ‘Roept hij Mij aan, Ik zal […]

Bij Hebreeën 12,2 Collage Hang de collage (zie Goede Vrijdag) op, maar in het midden is een opening geknipt in de vorm van een ronde steen of van een kruis, […]

Bij Johannes 20,19-31 Een grote doos Neem een grote doos mee, met daarin een knuffelkonijn. Leg een theedoek over de doos. Ga met de kinderen in gesprek en pak, héél […]

Anders dan bij Matteüs (5:1-12) doet Jezus zijn uitspraken van ‘zalig’ en ‘wee’ bij Lucas (6:17-26) in de tweede persoon meervoud. Daarmee vestigt Hij de aandacht op de aangesprokenen: een grote schare van zijn leerlingen, evenals een grote menigte van het volk uit heel Judea, uit Jeruzalem en van de zeekant van Tyrus en Sidon (6:17). Die aandacht wordt versterkt doordat Jezus zijn blik opheft naar zijn leerlingen zodra Hij begint te spreken (6:20).