Volgens het klassieke Romeinse missaal wordt het verhaal van de wonderbare spijziging (Johannes 6:1-15) gelezen op de vierde zondag van de Veertigdagentijd, zondag Laetare. In het alternatieve spoor van het Johannesevangelie is het toegewezen aan de zesde zondag van de zomer en zal er vanwege de inhoud voor gekozen zijn het te lezen naast het mannaverhaal in Deuteronomium 8:1-6. Zo’n plaatsing heeft iets van een gedwongen huwelijk. Maar soms stelt het de exegeet ook voor verrassende ontdekkingen.

Bij Jesaja 48,12-22, Romeinen 6,3-11 en Matteüs 5,20-26 De evangelielezing omvat een stukje van de Bergrede (Matteüs 5-7). Jezus zit op een berg als een joodse rabbi te lernen. Zijn […]

Bij Genesis 18,16-23 Twee weken nadat wij dit gedeelte lezen, komt het in de synagoge aan de orde. Hoe wordt het daar zoal uitgelegd? Met overslaan van heel veel nuttigs […]

Bij Marcus 6,45-52 ‘Mogen we een uurtje gaan varen?’ vragen Thaddy en Zebby. ‘Kunnen jullie zeilen?’ zegt de botenman. ‘Onze broers gaan mee, die kunnen het,’ zeggen ze. Dat is […]

‘In het sterfjaar van koning Uzzia’: een aankondiging die meer is dan een tijdsbepaling. Het ancien régime moet verdwijnen. Er is een andere wereldorde op komst! Hoor maar: ‘toen zag ik [Jesaja,] de Heer zitten op een hoge en verheven troon en zijn zomen vulden de tempel. Serafs stonden boven Hem (…) en riepen elkaar toe: Heilig, heilig, heilig is de Heer der heerscharen, de hele aarde is vol van zijn heerlijkheid’ (Jesaja 6:1-3).

De roeping van Samuel gebeurt niet in één keer. Telkens gaat hij naar Eli als hij zijn naam hoort. Het is niet zo vreemd dat hij denkt dat Eli hem roept, want Samuël is nog een jongen (Hebr.: na‘ar). Kun je te jong zijn om meteen te begrijpen dat het God is die je roept? Of om je door Hem te laten zenden zodra je dat beseft?

De eerste lezing uit de lectio continua uit Paulus’ eerste brief aan de Korintiërs beslaat de briefinleiding en de eerste, daaruit voortvloeiende vermaning. Het scharnier tussen deze twee is de notie van ‘gemeenschap’ (Gr.: koinonia – 1,9). Het is gemeenschap met Christus waartoe de Korintische Christusgelovigen geroepen zijn, en verdeeldheid in gemeenschap is een tegenspraak in zichzelf; vandaar dat Paulus’ vermaning zich onmiddellijk daarop richt. Het zichtbaar verwerkelijken van de eenheid in Christus waartoe de gemeente van God (1,2) geroepen is en die in Christus ook werkelijk bestaat, was in de eerste eeuw net zo’n uitdaging als in de eenentwintigste eeuw.

Bij 1 Samuël 3,1-10(18) en Marcus 1,14-20 Geroepen worden, geroepen zijn, roeping – het zijn zwaarbeladen termen. De jonge Samuël draagt de last van de verwachting van zijn ouders, van […]

Bij 1 Samuel 3,1-10(18) en Marcus 1,14-20 Geroepen worden, geroepen zijn, roeping – het zijn zwaarbeladen termen. De jonge Samuel draagt de last van de verwachting van zijn ouders, van […]